ครูลี่ครับ

เห็นด้วยกับ คำกลอนที่ว่า

"อันทุกข์โศกโรคภัยในมนุษย์ มิรู้สิ้นสุดลงที่ตรงใหน"

จริงๆ แต่ต่อไม่ได้ครับ แฮ่! เพราะสัญญามิเป็นใจ แต่ถ้าแต่งต่อคงมั่วไปได้อยู่

พระพุทธองค์ ตรัสว่า ร่างกายเราคือกองทุกข์และมีสาระสำคัญคือ เสื่อมไปอยู่เสมอ

ดำรงอยู่ได้ คราวๆหนึ่งเท่านั้น

เราจึงเป็นผู้ไม่ประมาท รู้อยู่ รู้อาศัยกับความจริงในชีวิตข้อนี้