สวัสดีค่ะคุณ IS

• บันทึกของคุณ IS ทำให้นึกถึงเมื่อคราวอยู่ต่างจังหวัด  ที่ไม่ต้องใช้ความรีบร้อนอะไร  ถนนสายนั้นที่ครูอ้อยเดินทางในสมัยนั้นก็มีรถวิ่งอยู่ไม่กี่คัน  เวลาท่านวิ่งรับผู้โดยสารท่านก็จะหวานเย็น
• มีวันหนึ่งครูอ้อยก็รีบมาก  จำได้ว่าท้องแก่คนโต หมดนัดที่วชิรพยาบาล  ครูอ้อยรีบมาก  แบบหัวใจไปถึงก่อนแล้ว
• พอรถวิ่งมาถึงบ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่ไกลออกไปจากผิวถนน  นึกภาพออกนะคะว่า  คนต่างจังหวัดเขามีเนื้อที่เยอะ ก็จะปลูกบ้านไกลออกไปจากผิวถนน

" รอก่อน "  เสียงชายคนนั้นตะโกนมา

• แล้วเขาก็ผลุบหายไปในบ้าน  สักครู่หนึ่งก็ออกมานั่งลงใส่ถุงเท้า  แล้วก็ใส่รองเท้า  แล้วก็ปิดประตูบ้าน  แล้วก็สั่นกุญแจบ้าน  แล้วก็เดินบ้างวิ่งบ้างออกมา  แล้วก็ลั่นกุญแจที่ประตูรั้วอีก

เฮ้อ  ครูอ้อยถอนหายใจ

• ยังไม่จบ  ชายคนนั้นก็มายืนที่บันไดสุดท้าย  ทำท่าหอบแฮกแฮก  เหมือนสุนัขหอบแดด  แล้วจึงเดินมานั่งบนรถ 

ส่วนคนขับรถก็ค่อยๆกระต๊อดรถต่อไป

• สรุปวันนั้นครูอ้อยเสียนัด  แต่ไปเจรจาได้นัดคืนมาค่ะ
• อิอิ  หวานเย็นไหมคะ
• ขอบคุณที่บันทึกนี้ทำให้นึกถึงภาพในอดีตที่รีบร้อน
• แต่ทำให้ในปัจจุบันนั้นใจเย็นค่ะ 
• ขอบคุณที่ไปเยี่ยมครูอ้อยในบันทึกอย่างสม่ำเสมอนะคะ