สวัสดีครับ Kru Da
- ขอบคุณครับที่แวะมาร่วมแจม
- ครับ ผมเองยิ่งง เพราะเห็นงานการศึกษาระดับฐานรากของไทยเราเน้นแต่หลักการ แต่เมื่อลงมือทำกันจริงกลับมีแค่แบบลวกๆแบบขอไปทีเท่านั้น
- ส่วนงานหลักก็คือการประเมินเลื่อนวิทยฐานะปีละ 2 ครั้ง ซึ่งครู(ทั้งผู้ประเมินและผู้ถูกประเมิน)ก็จะเสียเวลาไปกับเรื่องนี้ซะเป็นส่วนใหญ่ เด็กก็เลยถูกทิ้งขว้างอย่างที่เห็น
- งบประมาณก็โยนใส่แต่กับเรื่องนี้ จนแทบไม่มีงบพัฒนากันแล้ว
- ผู้หลักผู้ใหญ่หลงทางกันไปหมดแล้วล่ะครับ ประเด็นนี้ทำให้ผมนึกถึงพระราชดำรัส
“...ถ้าครูไม่ห่วงประโยชน์ที่ควรจะห่วง
หันไปห่วงอำนาจ ห่วงตำแหน่ง ห่วงสิทธิ์ และห่วงรายได้กันมากเข้า ๆ
แล้วจะเอาจิตเอาใจที่ไหน มาห่วงความรู้ ความดี ความเจริญของเด็ก
ความห่วงในสิ่งเหล่านั้น ก็จะค่อยๆ บั่นทอนทำลายความเป็นครูไปจนหมดสิ้น
จะไม่มีอะไรดีเหลือไว้ พอที่ตัวเองจะภาคภูมิใจ หรือผูกใจใครไว้ได้
ความเป็นครูก็จะไม่มีค่าเหลืออยู่ให้เคารพบูชาอีกต่อไป...”
แล้วสะท้อนใจมากครับ - สวัสดีครับ