- มีสลึง พึงบรรจบ ให้ครบบาท
อย่าให้ขาด สิ่งของ ต้องประสงค์
มีน้อย ใช้น้อย ค่อยบรรจง
อย่าจ่ายลง ให้มาก จะยากนาน - บทกลอนนี้ ได้ยินนานแล้ว รู้สึกราวๆเรียนอยู่ประถมต้น อายุสัก 10 ปี
- เขารณรงค์ให้นักเรียนประถมฝากออมสิน ตอนนั้นไม่สามารถจะคิดได้
- จนบัดนี้ ล่วงเลยมา 45 ปี ฝากตอนนี้ก็สายไปเซี้ยะแล้วเรา
- ฝากให้ลูกรึ ก็ยังไม่ได้คิดอีก เฮ้อ เงินล้าน