สวัสดียามเช้าที่สดใสของวันทำงานอีกวันครับ

เมื่อพระอาทิตย์ฉายแสง เป็นสัญญาณให้มนุษย์ทำงานส่วนใหญ่ ทยอยออกจากรังนอน ไปทำภารกิจหน้าที่ ซึ่งผมเองก็เฉกเช่นนั้นครับ

จะเห็นว่า เราเองก็ไม่ต่างจากคนอื่นๆเลย วิถีปฏิบัติก็เหมือน คล้ายคลึงกับคนส่วนใหญ่...เราต่างเหมือนกัน

 

ผมพยายามจะโยงไปถึง เราล้วนแต่เป็นเพื่อนเกิดแก่เจ็บตายด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น

ผมเคยสนทนาแลกเปลี่ยนกับกัลยาณมิตร(ธรรม) ท่านหนึ่ง ว่าผมศึกษาตำรา ว่าด้วยปริยัติธรรม และผมคิดว่าการเรียนรู้เต็มที่นั้น ทำให้เราฉลาด มีปัญญา พัฒนาจิตพัฒนาตนเองได้....นั่นคือ ความเชื่อเบื้องแรก

เวลาต่อมาผมได้มาถอดบทเรียนกับตัวเองว่า ตรงนั้นไม่ใช่แก่นของการเรียนรู้ธรรมเลย การเรียนรู้เพื่อพัฒนาจิต พัฒนาชีวิต ไม่น่าจะใช่ การอ่านเรียนรู้แบบเดียว ที่เขียนศัพท์ในบันทึกนี้ ว่า "ธรรมสัญญา"

จริงๆ ทุกอย่างมีคำตอบอยู่ที่ "การปฏิบัติ" การปฏิบัติพากเพียรต่างหากที่ทำให้เราได้เรียนรู้ และเราถอดบทเรียนชีวิตผ่านเรื่องราวที่เราเข้าไปเรียนรู้

ปฏิบัติช่วยให้แจ้ง...

ไม่กี่วันก่อน เดินทางไปพร้อมกับอาจารย์อาวุโสท่านหนึ่ง ท่านกล่าวขึ้นมาลอยๆว่า "คนที่สูงได้ ก็เป็นคนที่ผ่านการปฏิบัติ"  ท่านกล่าวสั้นๆ โดยไม่มีที่มาที่ไปของบริบทคำพูดนี้ แต่ผมก็เข้าใจในทันที

ผมโชคดีครับที่ได้รู้จักกัลยาณมิตร (ธรรม) ทุกท่าน และอาจารย์เด็กข้างบ้าน (ธรรมดา)  ด้วยครับ

ขอบคุณมากครับ