พี่โอ๋-อโณ ครับ 

วันหนึ่งผมรู้ว่า "บ้านนอก" ของผมน่าอยู่ที่สุด ไม่เพียงแต่บรรยากาศสิ่งแวดล้อมที่ดี ยังมีไมตรีจากคนท้องถิ่นที่ไม่มีอะไรเคลือบแฝง

เมื่อก่อนผมเดินทางไปเรียนในเมือง ก็รู้สึกว่า เราช่างไม่ทันคนอื่นเค้าเลย...เราเป็นคนบ้านนอก

แต่วันหนึ่งก็รู้ว่า ไม่มีอะไรต่างกัน ทุกคนกำลังแสวงหาความสุข ความสงบ คนในเมืองโหยหา "บ้านนอก" มากขึ้น ที่ยังอยู่ในเมืองแออัดก็อยากออกมา แต่ด้วยภารกิจที่มีอยู่ ...ต้องทนอยู่!!!

ดีใจและภูมิใจบ้านนาของผม 

..................

บ้านบนดอยบ่มีแสงสี บ่มีทีวี บ่มีน้ำประปา บ่มีโฮงหนัง โฮงนวด คลับ บาร์ บ่มีแฟนต้า โคล่า เป๊บซี่ บ่มีเนื้อสันผัดน้ำมันหอย

คนบนดอยชอบกิ๋นข้าวจี่.. 

....

แต่หมู่เฮามี...มี "น้ำใจ๋ " ...

เพลง"บ้านบนดอย" ของพี่จรัล มโนเพ็ชร