น้องตุ่นคะพี่กลับมาอีกรอบด้วยจะบอกว่าเรื่องอาการสับสนซ้ายขวานั้นพี่ก็เป็นอย่างมากค่ะ หากปกติเราจะไม่ค่อยรู้สึกแต่เมื่อต้องทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราวมันจะฟ้องความเอ๋อของเรามากๆ^__^

นานแล้วสมัยพี่อยู่กรุงเทพพี่เคยไปเข้าฟิตเนสกับเพื่อน ซึ่งเราก็ไปใช้บริการคลาสเต้นละตินกันด้วย อิ อิ ก็ดูมันน่าสนุกนะคะ แต่เป็นสิ่งที่พี่ขำจนทุกวันนี้ คือเวลาเต้นไปข้างหน้าหรือถอยหลังจะโอเค แต่หากจะต้องหันขวาหันซ้าย พี่จะเป็นคนเดียวในคลาสที่หันไปทางตรงข้ามกับคนอื่นเสมอเลยค่ะ แต่ไม่สนใจหรอก ก็เราอยากเต้นสนุกๆ ไม่ได้จะไปเต้นโชว์ใครสักหน่อย

เมื่อเร็วๆนี้เองพี่ลองไปเล่นโยคะร้อน แบบ "บิแครมโยคะ" อาการเดิมก็ออกอีก จะหันขวาหันซ้าย เขาให้ยกมือขวาพาดซ้าย ก็เป็นซ้ายพาดขวา ดูชุลมุนมั่วซั่วไปหมด แต่ไหนๆก็อุตส่าห์ถ่อสังขารไปถึงกทม.ก็พยายามเต็มที่ อุณหภูมิในห้องที่ร้อนถึงสี่สิบองศา ก็ทำให้เรารู้สึกอึดอัดด้วยความไม่ชินแล้วยังต้องมาตามท่าให้ทันอีก โอ๊ย ป้าแทบตายค่ะ

ตอนเลิกคลาสออกมาครูสอนมาคุยกับผู้มาเรียนหลายๆคนที่เพิ่งหัด เขาถามพี่ว่าไหวมั้ย ให้กำลังใจพอควร แล้วเขาคงเห็นความมั่วซ้ายขวาของพี่ เขาจึงถามพี่ว่า "ฟังภาษาอังกฤษพอเข้าใจใช่มั้ยคะ" อิ อิ ไม่อยากบอกว่ามันไม่เกี่ยวกัน เพราะมันเป็นคุณสมบัติเฉพาะตัวนะในเรื่องจัดการซ้ายขวาของเรา