สวัสดีครับ คุณเอก  จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร  :)

การเล่าเรื่องด้วยของจริง และทำให้เกิดมีน้ำตา ทำให้เกิดความคงทนในความทรงจำของเด็กเหล่านั้นครับ ... ทำให้เกิดความปลื้มปิติ จนเกิดจิตสำนึกแห่งความดีเกิดขึ้น แล้วพวกเขาจะตั้งใจเรียนมากขึ้น ครับ

การตั้งใจเรียนก็ไม่ใช่เพราะตัวเองเท่านั้น หากแต่เป็นเพราะ "พ่อ" "แม่" และ "ครอบครัว" ที่เฝ้ารอตัวเองสำเร็จการศึกษา มีชีวิตที่ดีในสังคม และอนาคต

ขอบคุณมากครับ :)