สวัสดีครับ.

เป็นทั้งความโชคดีและศักยภาพของคนในชาติ โดยเฉพาะผู้นำของชาติที่ยังคงนำพาให้เรามีภาษาราชการเป็นของตัวเอง  ถึงแม้โลกปัจจุบันจะเป็นโลกสองภาษา  แต่ผมก็ยังภูมิใจในภาษาของเรา ..

แต่การสร้างค่านิยมให้คนในชาติผูกพันกับภาษาตัวเอง และเรียนรู้ หรือตระหนักถึงการใช้ภาษาให้ถูกต้องนั้น  ก็ยังเป็นโจทย์ใหญ่ที่ต้องขับเคลื่อน  

ผมเคยสอนหนังสือในกรุงเทพฯ ...
นักเรียนมัธยมในโรงเรียนเอกชน  แทบไม่คุ้นชินกับการขับเคลื่อนทำนองเสนาะ  สิ่งเหล่านี้  ถ้าไม่มีการนำเสนอและบังคับให้เกิดการเรียนรู้บ้าง  ก็ถือเป็นกลไกหนึ่งที่ทำให้เขาห่งเกินจากสุนทรียภาพทางภาษา

พอเขาเห็นผมขับทำนองเสนาะให้ฟัง.
เขาก็ดูแปลกหู..แปลกตา  และถามทักว่า  ไฉน ครูผู้ชายหนุ่ม ๆ (ตอนนั้น)  ถึงยังชื่นชอบที่จะฟัง หรือขับเอื้อนทำนองเสนาะในวรรณคดี