สวัสดีครับ . paleeyon

คืนท้องทุ่งท้องถิ่นที่กำเนิด
กลับบ้านเกิดบ้านรักพบญาติมิตร
อุ่นไออุ่นจากอ้อมกอดซึ้งดวงจิต
หอมกลิ่นดินกลิ่นท้องนาน่าภิรมย์

ขอบคุณบทกวีที่แสนไพเราะข้างต้นนี้นะครับ
บางทีผมก็เขินที่จะเล่าเรื่องบ้านเกิดของตนเองเหมือนกัน  เพราะผมไม่ค่อยมีเวลาได้กลับบ้าน ..

ผมมักมีภารกิจให้ดูแลกิจกรรมของนิสิตแทบทุกวัน  ถึงแม้ทุกวันนี้จะละวางจากงานบริหารแล้ว  แต่ก็ถือได้ว่า หลายอย่างยังเกี่ยวโยงกันอยู่  ครั้นจะทิ้งเฉยเลยก็คงไม่เข้าท่า

การกลับบ้านแต่ละครั้ง  เป็นเสมือนการไปเติมไฟให้กับชีวิตดี ๆ นี่เอง ...

ผมเชื่อว่าหลายคนเป็นเช่นนั้น ..
และยังจะเวียนวนอยู่กับภาวะอารมณ์นี้อีกนานแสนนาน

...

ขอบคุณครับ