วัฒนธรรมแปลว่าการปฏิบัติที่พัฒนาแล้ว แต่การซื้อกินน่าจะเป็นแค่การเปลี่ยนแปลงหรืออย่างมากก็ประเพณีมากกว่านะครับ

ผมก็กำลังมองเรื่องนี้เหมือนกัน

เราเริ่มมาจาก

๑. การหาอยู่หากิน ในยุคโบราณที่ทรัพยากรยังสมบูรณ์

๒. การทำอยู่ทำกิน ในยุคพัฒนาการเกษตรแบบยังชึพ พึ่งพาตนเองได้

๓. การทำกินเหลือขายจนทรัพยากรพื้นฐานเสื่อมโทรม เริ่มพึ่งภายนอก ที่ทำให้ระบบทุนทางทรัพยากรและสังคมเสื่อมโทรมลงอย่างรวดเร็ว เพราะเท่าไหร่ก็ไม่ทันใจการขาย

๔. การทำขายซื้อกิน ที่เน้นการพึ่งพาภายนอกอย่างรุนแรง แทบจะไม่เป็นตัวของตัวเอง ทุกอย่างเสื่อมโทรม ทั้งธรรมชาติและสังคม

๕. การยืมอยู่ยืมกิน ที่ไม่มีอะไรเป็นฐานมีแต่เอาอนาคตมาใช้ ทั้งอนาคตของตนเองและผู้อื่น อันนี้แหละที่น่ากลัวที่สุด ที่ทางรัฐบาลพยายามอย่างสุดแรงในทุกเรื่องที่จะ "แปลงสินทรัพย์ให้เป็นหนี้" ไม่รู้จะทรมานกันไปถึงไหน แค่นี้ก็ยังไม่สะใจท่านอีก ผมยังนึกไม่ออกว่าต่อไปจะเป็นอะไร ใครคิดออกช่วยบอกด้วยครับ

จริงๆแล้วไม่อยากได้ยินคำตอบหรอกกลัวจะร้ายกว่านี้  

แต่ถ้าเราปรับมาหาเศรษฐกิจพอเพียงคงจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดเท่าที่คิดออกตอนนี้