คุณเม้งช่างคิด ช่างสรรหานะคะ

ปกติพี่ไม่ค่อยได้เข้าไปดูเท่าไหร่ พอเห็นบันทึกนี้เลยลองเข้าไปดู
http://gotoknow.org/comment/jantararat

ถึงได้เห็นว่าตัวเองออกจะแนวแจ๊ะเจ๊าะ ไม่ค่อยมีอะไรกระตุ้นความคิดความอ่านเท่าไหร่ ไปเชิงเงียบๆง่ายๆ วนเวียนแค่เรื่องรอบตัว กับเรื่องคนใกล้ตัวเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ ....ประเมินได้อยู่บ้างว่าระยะนี้ไม่ค่อยได้เข้ามาอ่านบล็อกอย่างจริงจัง เลยทำให้ไม่ได้ไปมีส่วนร่วมกับเรื่องราวใดๆ แบบลึกซึ้ง

การไม่ได้อ่านอะไรหรือศึกษาเรื่องใดจริงจัง ก็ทำให้ไม่ "กล้าแหยม" ไปให้ความเห็นบันทึกของใคร โดยเฉพาะที่อ่านแล้วมีเรื่องของอารมณ์มาปนสูง จนไม่รู้ "ความนัย" ไม่รู้ "ใครพวกใคร" ไม่รู้ "ใครรักใครเกลียดใคร" ...ฯลฯ ซึ่งอาจจะไม่มีหรอก..ยกตัวอย่างไว้เท่านั้นเอง...(ยกเว้นว่ามีแล้วใครอยากเล่าให้ฟังก็ยินดี...อิอิ)

ความไม่กล้านี่ในการคบหาคนทางสังคมจริงๆ ที่ไม่ใช่บนบล็อกสำหรับพี่แล้ว พี่ก็คล้ายๆกันนะ คืออะไรที่เกี่ยวข้องกับอารมณ์มากกว่าเหตุผล ถ้าพี่ไม่ได้รู้ลึกซึ้งถึงความสัมพันธ์หรือ "นัยยะ" ที่มีเบื้องหลังมาจาก ความแข่งขัน ความอิจฉา ความต้องการเอาชนะ ความโกรธเกลียด ความหึงหวง ระหว่าง "คน" ...ก็มักจะถอยออกมาห่างๆ ...ในระยะที่อารมณ์คนมันแรง จนเรื่องเขียวก็กลายเป็นแดงได้แล้ว...ไม่ยุ่งดีกว่า

คุณเม้งไม่ต้องแปลกใจนะคะ พี่เขียนอะไรยาว...ตอนนี้อาจคุยด้วยแบบเรื่อยๆ ค่ะ...คุยแล้วคุณเม้งไม่เข้าใจจะกล่าวหาว่า เพราะพี่กำลังมึนหรือฟั่นเฟือน หรือว่าวกวนก็ได้นะ...ก็ตีความกันได้ตามสะดวก ไม่ว่ากันอยู่แล้ว  พี่ไม่ค่อยมีเรื่องอะไรต้องปิดบังหรืออยู่ในใจ เขียนไปตามกำลังความคิดสติปัญญา ตรงไหนอ่านแล้วไปกระทบตะกอนในใจใครเข้า หรือทำให้คุณเม้งเดือดร้อน ก็จะ "ลบ ความเห็น" ก็ได้นะคะ

อย่างไงก็ยังยืนยันว่า ถ้าคุณเม้งมาเชียงใหม่พี่จะเลี้ยงข้าวซอยสักมื้อ..จะชวนน้าอึ่งอ๊อบมาร่วมวงด้วย