สวัสดีครับ พี่บางทราย ที่น้บถือ

        แวะเข้ามาเยี่ยม & เรียนรู้ครับ ^__^

        เห็นด้วยที่ว่า "หากต้องการให้ศาสตร์นั้นๆ รับใช้คน ก็ต้องเรียนรู้เรื่องคนมากขึ้น" ครับ

        ผมเองไม่มีประสบการณ์ทำงานกับชาวบ้าน (เคยออกแค่ค่ายอาสาฯ ตอนเป็นนิสิต - แต่นั่นก็ผิวเผินมาก) แต่เคยทำงานกับคนสองกลุ่มมากหน่อย จึงอยากฝากเอาไว้เป็นกรณีศึกษา:

        คนที่ทำงานในภาคการผลิต (นักอุตสาหกรรม) :
              พบว่า เวลาเขามีปัญหาอะไร เขาจะพยายามแก้ไขก่อน ถ้าแก้ไม่ได้จึงค่อยหาองค์กรหรือนักวิชาการไปช่วย ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีมาก เพราะลองด้วยตัวเองก่อน
              แต่มีปัญหาที่พบบ่อยๆ ก็คือ เวลาเขามาคุยกับเรา เขาอาจจะนำเอาส่วนที่เป็นผลของปัญหามาเล่าให้ฟัง แล้วบอกให้เราทำการตรวจสอบด้วยเทคนิค หรือเครื่องมือต่างๆ ที่เขาคิดว่าน่าจะแก้ปัญหาได้
              ทีนี้ถ้าเขาคิดมาถูกทาง แก้ปัญหาได้ ก็แล้วไป
              แต่ถ้าเขาเดามาผิดทาง แล้วเราไปทำตาม ก็เสียเวลาทั้งคู่ (ส่วนเขาก็ต้องเสียค่าบริการด้วย)

        ผมจึงพบว่า เวลาคุยกับคนที่มีประเด็นปัญหามาให้แก้ ต้องคุยกันให้ลึกถึงตัวสาเหตุของปัญหาที่แท้จริง มิฉะนั้นก็จะวนเวียนกับการหาวิธีการแก้ไข ซึ่งอาจจะแก้ได้บางส่วน แต่ไม่ทั้งหมดครับ

         นักเรียน ครู & คนที่เกี่ยวกับการเรียนรู้ :
                พบว่า แม้แต่เรื่องๆ เดียวกันที่เราจะนำไปเปิดประเด็นให้ได้เรียนรู้ (ไม่อยากใช้คำว่า "สอน" เพราะฟังแล้วเหมือนว่าความรู้ไปทิศทางเดียว) ก็ต้องใช้ศิลปะพลิกแพลงให้เข้ากับ คน สภาพแวดล้อม บรรยากาศ เทคโนโลยีที่มี ฯลฯ
                 พูดสั้นๆ คือ ต้องใช้ให้ถูกบริบท (context) นั่นเอง
                พี่เชื่อไหมครับ ขนาดเล่นกล (sciene show) ที่สนุกสนานมากสำหรับคนหลายๆ กลุ่ม ที่ผมเคยใช้ได้ผล แต่ถ้าไปใช้ผิดกลุ่ม หรือไม่ถูกกาลเทศะ ก็กลับกลายเป็นเรื่องแห้งๆ ไม่สนุกไปได้

         ผมฝากไว้แค่นี้ก่อนแล้วกันครับ ไว้จะกลับมาเรียนรู้ประสบการณ์ของพี่อีกในบันทึกอื่นๆ นะครับ ^__^