โอ้คุณมัท เรื่องนี้สะเทือนอารมณ์จริงๆค่ะ ความไม่ละเอียดอ่อนพอของคนใกล้ชิด ที่ไม่ใส่ใจที่จะรับรู้สภาพร่างกายของคนชราที่เปลี่ยนไป ที่พูดเบา สั่นเครือ ฟังยาก แต่กลับไปสรุปว่าเป็นโรคหลงลืม สื่อสารกับผู้คนได้ไม่ปกติ อ่านแล้วเหมือนดูหนังลึกลับที่คนถูกจับให้ไปอยู่ในสถานบำบัดโดยไม่ได้ป่วยทางจิต แล้วเขาพยายามต่อสู้ทำให้คนนอกที่มาใกล็ได้รู้ว่าที่จริงเขาปกติ

สงสารคุณยายจังเลยค่ะ เป็นสภาพที่เราคงไม่อยากให้เกิดกับญาติผู้ใหญ่และตัวเราเองนะคะ

ขออนุโมทนาบุญในสิ่งที่คุณมัทได้ทำให้คุณยายมีความสุข แม้เพียงช่วงสั้นๆ แต่คงเป็นสุขที่ยิ่งใหญ่ของคุณยายค่ะ