สวัสดีค่ะคุณดอกแก้ว

อันที่จริงแล้ว คงเป็นเพราะความมี "ปัญญา" น้อยของพวกเรานั่นเองที่ทำให้เราทุกข์แบบนี้ค่ะ...ถ้าเรามีปัญญาเพียงพอ เราคงจะมีวิถีชีวิตที่ "สงบ"มากกว่านี้ และคงมีความสุขท่ามกลางความทุกข์ได้มากกว่านี้...

ลำพัง "ทุกข์ถาวร" คือ การแก่ การเจ็บ และการตาย ซึ่งเป็นภาวะที่ใคร ๆ ก็หลีกหนีไม่พ้น..ก็ทำให้เราทุกข์มากพออยู่แล้ว ทุกครั้งที่เกิดมามีชีวิต...ก็ต้องประสบพบพานความทุกข์แบบนี้ ...แต่เราก็อาจจะยังรู้สึกว่า "ทุกข์ไม่พอ" ก็เลย "แสวงหา" สิ่งที่เป็น "ความทุกข์จร" หรือทุกข์ชั่วคราวมาเพิ่มให้กับตัวเอง...

หากพิจารณาใคร่ครวญอย่างลึกซึ้งก็จะพบว่า... ความทุกข์ทั้งหลายทั้งปวงเหล่านี้นั้น ล้วนมีที่มาจากความรู้สึกแห่ง "ความผูกพัน" แทบทั้งสิ้น...

ครูบาอาจารย์จึงพร่ำสอนเสมอมาว่า "ไม่มีทางเลือกอื่นใด นอกจากคลายความผูกพัน"...

ถ้าอยากมีชีวิตที่มีความสุขมากขึ้น ต้องฝึก "ตัดใจ" ค่ะ เพื่อที่ความรู้สึกผูกพันที่มีกับทั้งคน ทั้งสัตว์ และทั้งสิ่งของจะได้คลายลง ...การเจริญสมาธิภาวนาเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้เราตัดใจได้เร็วขึ้น มีใจที่นิ่งขึ้น และรู้สึกเป็นอิสระมากขึ้นค่ะ

ช่วงนี้ ตัวเองพยายามจัดสรรเวลาในชีวิตเพื่อฝึกการเจริญภาวนาให้มากขึ้นค่ะ เพื่อจะได้ตัดใจในหลาย ๆ เรื่องได้เร็วขึ้น...

อยากขอชวน "คุณดอกแก้ว" มาฝึกการเจริญภาวนาด้วยกันนะคะ