ขอแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากบันทึกของอาจารย์เรื่องที่แล้ว เกี่ยวกับสมรรถนะเฉพาะ(ประจำวิชา)ต่อเนื่องนะครับ
    ผมเห็นด้วยกับ ดร.สุพักตร์ว่าถ้าเอาสมรรถนะเฉพาะแต่ละวิชามาประเมินเลื่อนวิทยฐานะตรงนี้ค่อนข้างเป็นไปได้ยากซึ่งจะเกิดปัญหาองคาพยพกว้างใหญ่ คุมยากอย่างที่เห็น(ซึ่งจริงๆตอนนี้เราประเมินผลงานวิชาการกัน เราก็ดูที่สมรรถนะเฉพาะแต่ละวิชากันอยู่แล้ว แม้จะไม่ได้ประกาศเป็นทางการก็ตาม)
    ถ้าเราใช้การประเมินแบบ สกศ.ที่ประเมินผู้บริหารต้นแบบ(อาจารย์คงเคยไปประเมินมาแล้ว) โดยเน้นสมรรถนะหลักและประจำสายงาน องคาพยพอาจไม่ต้องกว้างขวางมาก ใช้ผู้ทรงคุณวุฒิมาประเมินไม่มาก แต่ต้องเก่งและเที่ยงธรรมจริงๆ(สามารถตบสีข้างม้าทีสองทีก็รู้ว่าม้าดีหรือไม่ดี) ซึ่งได้ตัวอย่างผอ.ต้นแบบรุ่น 1 เช่น ผอ.นคร ตังคพิภพ  เป็นต้น แล้วท่านเหล่านั้นก็ทำวิจัยพัฒนาต่อเนื่อง และเผยแพร่ แบ่งปันองค์ความรู้แก่ผู้อื่นได้อย่าสง่าผ่าเผย  
     ส่วนสมรรถนะเฉพาะแต่ละวิชาก็ให้องค์กรวิชาชีพ และหน่วยงาน เช่น ศูนย์วิชา หรือโรงเรียน หรือเขตพื้นที่ ใช้เป็นเครื่องมือในการพัฒนาบุคลากรหรือใช้ประเมินความก้าวหน้าของบุคลากรในหน่วยงานตนโดยเฉพาะก็คงดี (เหมือนประกันคุณภาพภายใน)
     แต่พอจะไม่ประเมินแยกเป็นรายวิขาเฉพาะแต่ละสาขาวิชาหลายคนก็จะไม่ยอมรับเกรงจะไม่ได้ความเก่งตามแก่นแท้ของวิชานั้นๆ ก็จึงเป็นปัญหา "เหมือนลิงแก้แห" ใช้ผู้ประเมินมาก  จากหลายสังกัด ซึ่งคุมยาก อย่างทุกวันนี้ ...ใจจริงผมยังชอบการประเมินแบบ สกศ.นะ...อาจารย์คิดยังไงครับ