กราบท่านพ่อครูครับ

เสียงจากกลุ่มหนุ่มสาววัยเฮ้ว...

ผมมองว่า กระบวนการเรียนรู้ หากไม่ทำเอง ก็พูดไม่ได้เต็มปาก ทำเองถึงบรรยายได้ถึงรสถึงชาติ ไม่ทำมัวแต่พ่นทฤษฏี ยังไงก็ไม่เนียนนะขอรับ

ส่วนวิถีของผมเองก็ทำไปเรียนรู้ไป ด้วยวัยหนุ่มสาวที่มีโอกาสได้เรียนรู้ ได้รู้จักครูบาอาจารย์ช่วยนำทางวิวัฒน์ แม้ท่านไม่ได้บอกตรงๆแบบเขกหัวให้ทำ แต่ปรัชญา - แบบอย่างที่ท่านย่างรอยไป เรายึดมั่นในผลึกปัญญาที่สร้างสรรค์สังคม

ไม่มีเวลาสำหรับมือสมัครเล่นเเล้ว เดี๋ยวนี้ต้องมืออาชีพเท่านั้น ไม่มีเวลาสำหรับลุยแบบไม่ฟังอีร้าค้าอีรม แต่ต้องอยู่บนพื้นฐานของศาสตร์ มีตรรกะที่นำมาผสานกับใจที่ดีงาม

วันนี้ผมวิ่งไปพร้อมวิธีการคู่ขนานคือ นำความรู้เดิมมาใช้ พร้อมกับสร้างความรู้ใหม่กับบริบทใหม่ ผสานให้เป็นนวตกรรมของตัวเองแก้ไขปัญหาที่ซับซ้อนมากขึ้น เมื่อเรียนรู้ก็ถอดบทเรียนออกมาให้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน

ธรรมดา ไม่ผยอง แต่ก็มีศักดิ์ศรี และสู้ได้จนยิบตา ใครมีศาสตร์ดีๆเอามาสู้กัน...ไม่พูดอย่างเดียว ทำแล้วพูดดีกว่า เท่ห์กว่ากันเยอะเลย

"มนุษย์ทุกคนต้องการความหวานชื่น แต่ทุกเรื่องจำเป็นต้องมีจุดพอดี"

ชอบครับ ประโยคนี้..