พักนี้ผมไม่สบายบ่อยมาก ... ส่วนหนึ่งมาจากความเครียดและการพักผ่อนที่ไม่เพียงพอ  ซึ่งก็เพิ่งฟื้นไข้ได้ไม่นาน  ก็พยายามอยู่มากกับการพาตัวเองกลับมาสู่พื้นที่แห่งความอบอุ่นของ G2K

เดินเล่นบ้าง,  เตะบอลกับเด็กประถมและอนุบาล พลอยให้ชีวิตดูเบาสบายขึ้นเยอะ ...

....

ความรัก  สอนให้เราได้รู้ว่า  ที่ใดมีรัก  ที่นั่นย่อมมีรักอย่างไม่ผิดเพี้ยน ...และชีวิตทุกชีวิตก็ล้วนถูกหล่อเลี้ยงและเยียวยาด้วยความรักเสมอ  ขึ้นอยู่กับว่าห้วงรักนั้นจะปรากฏในมิติใด ..มิติแห่งหนุ่มสาว   มิติแห่งเพื่อน - คู่ชีวิต และอื่น ๆ ...

ผมมีความรักต่อการมีชีวิตอยู่  และมีความเพียรที่จะทำในสิ่งที่ตนเองรัก   ถึงแม้บางครั้ง  หรือแม้แต่บ่อยครั้ง,  การลงมือทำสิ่งนั้นจะดูล้มลุกและเปียกปอนอย่างน่าขัน  แต่กระนั้น  ชีวิตกลับยังมีความเพียรที่จะทำในสิ่งที่ตนเองรักอย่างไม่รู้เบื่อ

....

สบายดีหรือไร..ชีวิต ?
แต่ละวันเพ่งพินิจสิ่งใดบ้าง ?
เคร่งขรึม, เลื่อนลอย หรือปล่อยวาง ?
สุขสมหวัง หรืออ้างว้างอย่างทุกข์ทน

กี่มิ่งมิตรยังพบพานเบิกบานจิต
กี่มิ่งมิตรจากร้างด้วยหมางหม่น
กี่ความฝันเจิดจรัสประดับกมล
กี่ความฝัน, คว้างหล่นจนอ่อนใจ

เป็นคำถามเพียรถามไม่รู้จบ
ประหนึ่งความรักถูกค้นพบอย่างยิ่งใหญ่
อีกมุมหนึ่งคือความเศร้า, รวดร้าวฤทัย
แต่ทั้งหมดคือความสดใสของชีวิต !

.....

สุขภาพแข็งแรง...
มีความสุขมาก ๆ นะครับ