สวัสดีครับ,

แวะมาทักทายในเช้าที่ฟ้าเปิดแต่ก็มีกลิ่นอายของละอองฝนที่จากหายไปในค่ำคืนที่ผ่านมา

อ่านบันทึกนี้แล้ว  ราวกับได้กลับไปนั่งเรียนในช้นประถม  ความทรงจำเกี่ยวกับการท่องจำในเรื่องภาษาไทยยังก้องดังอย่างไม่รู้จบ  หลายคนบอกว่าภาษาไทย ยากและยากจนไม่อยากให้ลูกให้หลานได้เรียนในวิชา หรือสาขาเหล่านี้

ถึงแม้เราอาจเคยตกเป็นเมืองขึ้นของเพื่อนบ้านมาบ้างแล้ว,  แต่เราก็ยังทระนงที่มีภาษาเป็นของตัวเอง ...

การท่องจำ  คงไม่ได้เปล่าประโยชน์ต่อการเรียนรู้เสมอไป  ซึ่งกระบวนการเช่นนั้น  ช่วยให้เราได้รู้ถึงข้อมูลเพื่อนำไปสู่การตีความ

ผมเองยังนึกถึงการสอนหนังสือผ่านเพลงต่าง ๆ ที่ให้รายละเอียดอันเป็นสาระได้ไม่แพ้การเรียนในแบบเรียน  เช่น ...  วันเข้าพรรษา, วันลอยกระทง  หรือแม้แต่วันมาฆบูชา  ซึ่งทุกวันนี้ถามเด็ก ๆ  แล้วพวกเขามักจะบอกว่า "ไม่เคยได้ยิน.."

....

ครั้งหนึ่งเคยสอนหนังสืออยู่กรุงเทพ ฯ ...
วันนั้นพูดถึงเสียงฝนตก ... ผมอธิบายถึงเสียงฝนในเชิงภาษาศาสตร์ให้นักเรียนฟังว่าดัง "จั๊ก ๆ..." 

แต่ก็ไม่วายที่จะบอกว่าอีสานบ้านผม   เสียงของสายฝนแตกต่างกันมาก  บางทีตกดัง "เปาะแปะ"  หนักหน่อยก็ "ฮึ่ม ๆ " ราวกับฟ้าร้อง  แต่ที่แน่ชัดประการหนึ่งก็คือ  ระยะต้นฝนมักจะมาเม็ดใหญ่  จากนั้นก็เล็กลง ๆ และกลายเป็นสายเส้นโปรยมาจากฟ้าสูง

.....

ขอบคุณครับ...