สวัสดีครับ  คุณแก่นจัง

ผมเคยถามตนเองบ้างเหมือนกันว่าช่วงใดบ้างที่เป็นช่วงแห่งความสุขของชีวิตตนเอง  ผมก็จะรู้ได้อย่างทันทีว่าเป็นช่วงของการได้ใช้ชีวิตในค่ายอาสาพัฒนา   ทุกวันนี้จึงนับเป็นความโชคดีมหาศาลที่ยังได้ทำงานในส่วนดังกล่าว  มันเหมือนกับเป็นความฝันไม่รู้จบที่ยังต้องลงมือทำ ศึกษา และเรียนรู้ไปต่าง ๆ นานา

และเห็นด้วยเช่นกันว่า  ค่ายในทำนองการอนุรักษ์นั้น เป็นค่ายที่มีตัวแปรมากมาย  ทั้งความร่วมมือของชาวบ้าน  ความรู้ของนิสิต  หรือแม้แต่การต้องอาศัยระยะยาวเพื่อให้กระบวนคิดและผลงานต่าง ๆ ได้ตกผลึกออกมาให้เห็น  และที่สำคัญก็คือ  ปัญหาปากท้องของชาวบ้านก็ดูสำคัญยิ่งกว่าเรื่องอื่น ๆ  บางทีในบางท้องที่ก็ตระหนักว่าป่ามีความสำคัญ  และก็ยังยืนยันว่า ..ปากท้องสำคัญกว่า   ดังนั้นจึงต้องถางป่าเป็นเรือกสวนไร่นา , ตัดไม้ปลูกบ้าน เลื่อยไม้ขายให้เถ้าแก่  รวมถึงเผาถ่านขาย เป็นต้น

สิ่งเหล่านี้ต้องอาศัยในภาคส่วนเพื่อสร้างความรู้  ความตระหนัก  และมีทางออกอื่น ๆ รองรับให้กับชาวบ้าน

...

ขอบคุณครับ