ในโลกนี้ไม่มีใครที่จะเข้าใจตัวของเราและใจของเราได้เท่ากับตัวเอง...

การอยากอยู่นิ่ง ๆ คงมาจากจิตใต้สำนึกของเราเองมังคะ ที่เริ่มจะบอกเราว่า กลับมาสู่ตัวเองได้แล้วนะ..

เพราะเราอาจจะหลงทางไปไหน ๆ มามากแล้ว

คิดโน่น คิดนี่ ฟังคนโน้น ฟังคนนี้

แต่ยังไม่ได้คิดในสิ่งที่ใจอยากคิดและก็ยังไม่ได้ฟังในสิ่งที่ใจอยากจะบอก

ลองนอนนิ่ง ๆ เป็นดักแด้สักวัน...

คิดในสิ่งที่ใจอยากคิด อยากเป็น และฟังในสิ่งที่ใจอยากบอก

แล้วใช้เหตุผลตรึกตรอง ตัดสินใจ สรุปความรู้สึก นึกคิดด้วยตัวเอง

.......ใจเราเท่านั้นที่จะเข้าใจเรา.........

ยิ้ม ๆๆๆ ค่ะ