อาจารย์ ดร.ไสว ครับ ผมชอบทำอะไรให้อาจารย์เวียนหัวบ่อย ๆ คราวนี้อาจารย์จะเวียนหัวอีกไหมครับ ชักเป็นห่วงอาจารย์ ที่บันทึกการทำงานของสมองคนก็ทีนึงแล้ว มาคราวนี้ผมก็ถามไปงั้น ๆ แหละครับ
     ผมเคยเรียน "จิตวิทยา: การเรียนการสอน" กับอาจารย์ รำไพทิพย์ ธีรนิติ ที่ มรภ.สงขลา (สมัยยังเป็นสถาบันราชภัฏสงขลา) ตอนเรียน คบ.(คอมพิวเตอร์ศึกษา) อาจารย์สอนเรื่อง "การจำ-การลืม" ผมจำได้ไม่เม่นนัก เลยเอามาปะติดปะต่อ คล้าย ๆ กับว่าการลืมมีสาเหตุมาจากการรบกวนกันของข้อมูลที่จะจำและจำไปแล้ว เช่นการจำเบอร์โทรศัพท์ที่ผมไม่เคยจำแม้เบอร์ตัวเอง (จำเบอร์บ้านได้เพียงเบอร์เดียว เบอร์ที่ทำงานก็ต้องเปิดดูทุกครั้ง) และอีกกรณีคือการสลาย (decay) ของรอยความจำ (memory trace) เช่น เวลาเรานึกอะไรสักอย่างที่นึกไว้ หรือตั้งใว้เอง ไม่ออกว่าคืออะไร อยู่ที่ไหนนะ หาไม่เจอ หรือคนนี้ใครแล้วนะคุ้น ๆ แต่จำไม่ได้ว่าเคยเจอที่ไหน อย่างไร
     ตรงที่เคยเรียนผมจำได้ว่าได้นำไปสู่การออกแบบให้มีเวลาพักระหว่างคาบเรียน เพื่อป้องกันการรบกวนกันของข้อมูล...ประมาณนั้นครับ 
     ในส่วนตัวผมชอบที่จะจำอะไรโดยการนำมาสรุปเอง สร้างเป็นรูป วาดเป็นแผนภาพ หรือ Mind Map ก่อน หากจะจำโดยการอ่าน Text รวดเดียวเลย ผมจำได้ไม่นาน และไม่แม่น แถมเชื่อมโยงกับอะไรก็ไม่ได้เมื่อเวลานึกจะนำออกมาใช้
     แล้วค่อยมาต่ออีกครับ หากค้นเจอหรือมีประเด็นใหม่ ๆ ที่พอจะนึกได้อีก ตอนนี้ผมรู้สึก Memory Trace ของผมจะ decay ไปเยอะแล้วครับ