เวลานั่งสมาธิไปได้สักระยะหนึ่ง พุทหยุด โธหาย ลมหายใจไม่มี

คล้ายกับแสงอรุณรุ่งเพิ่งโผล่พ้นมาแยงตาทั้งที่ยังปิดสนิท

แล้วเกิดอาการ พรึบ วืบ วูบ เหมือนดิ่งลงจากที่สูง มองดูแสงเหมือน "ฟ้าหลังฝน" หยุดไว้อย่างนั้นเนิ่นนานแล้วมีความสุขจริงๆ