ตอนที่ดิฉันยังไม่ตัดสินใจเรียนต่อ  ดิฉันคิดว่าคงพอเพียงแล้วสำหรับความรู้  แต่พอดิฉันผ่านการเสนอขอกำหนดตำแหน่ง  ดิฉันกลับมีความรู้สึกว่าต้องทดแทนคุณของแผ่นดิน

พอได้ออกไปสัมผัสกับพี่น้องคนไทยด้วยกันแล้ว  ดิฉันเกือบจะมีความรู้สึกเหมือนคุณศิริพงษ์  เพียงแต่ดิฉันเป็นผู้หญิง  ไม่ค่อยได้ร่วมหัวลงท้ายเท่าไรนัก

อาจารย์เตือนว่า  หลีกเลี่ยงการรับปาก  จะทำให้เรามีผลเสียในภายหลัง

ดิฉันไม่เข้าใจในตอนนั้น  แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว

บางครั้งไม่ใช่หน้าที่ของผู้วิจัย  แต่ด้วยน้ำใจของความเป็นคนไทย  อดไม่ได้ที่จะอยากช่วยเหลือเกื้อกูล  นะคะ

ขอบคุณค่ะ