คุณจตุพร

เรื่องในสามจังหวัดชายแดนใต้ ผมให้ความสนใจอยู่มาก พยายามศึกษาในแง่ของการศึกษา ว่าจะมีส่วนช่วยเหลืออะไรได้บ้าง มีเคยเสนอว่า เราสอนประวัติศาสตร์กันผิดพลาด เพราะเน้นประวัติศาสตร์นครหลวง โลกทัศน์แบบนี้ทำให้คนกลุ่มเล็ก กลุ่มน้อยไม่มีที่ยืนในหน้าประวัติศาสตร์ ยิ่งอาณาจักรทางใต้ที่รุ่งเรืองมาก แต่การเรียนการสอนจากส่วนกลางไม่ได้ทำให้เขาเห็นคุณค่าในตนเอง ผมมีความเห็นเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ ดังนี้

๑.การสอนประวัติศาสตร์ ต้องรื้อกรอบใหม่ เราต้องไม่เรียนประวัติศาสตร์แบบคลั่งชาติ ควรเรียนประมาณว่า ตอนมีสุโขทัย เรามีแว่นแคว้นอื่น ๆ อยู่ด้วย มีล้านนา ล้านช้าง ลังกาสุกะ ตามพรลิงค์ ศรีเกษตร ศรีกาญจนาศะ โคตรบูรณ์ เจนละ ฯลฯ และต่างมีความเนื่องเชื่อมโยงกันอย่างไร และเรียนแบบกระบวนการประวัติศาสตร์ เน้นการวิพากษ์ ไม่ใช่เชื่อหรือท่องจำ

๒.แนวคิดพหุวัฒนธรรม(multi-cultural)สอนให้นักเรียนเห็นความแตกต่างหลากหลาย แต่อยู่ร่วมกันได้ เพราะต่างทำหน้าที่ของตนเองในฐานะเป็นหน่วยหนึ่งในสังคม ตอนที่ผมช่วยเพื่อสอนเด็กอนุบาลในการทำวิจัย เคยให้เด็กสังเกตเปรียบเทียบผู้คนในชุมชน ว่ามีความต่างในในแง่ของ เพศ อายุ เศรษฐานะ อาชีพ ภาษา ความเชื่อ ฯลฯ ทำพจนานุกรม ภาษาไทยกลาง ไทยอีสาน และเขมร สนุกแบบเด็ก ๆ ครับ เด็กเขาภูมิใจในความเป็นตัวตนของตัวเอง ชื่นชมคนอื่น และอยู่ร่วมกันท่ามกลางความแตกต่างหลากหลาย จุดเล็ก ๆ นี้สำหรับเด็กที่โตขึ้น มันขยายออกไปได้อีกเยอะ

ภาระกิจแรกที่คนอย่างผมต้องทำ คือ การขายความคิด หาแนวร่วมกับคนในที่ทำงานของตนเองก่อนครับ การมี "สังฆะ" ที่ดี มีเชื้อดีก่อนจึงขยายออกไปได้

ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับ