สองวันก่อน นั่งกินก๋วยเตี๋ยวที่ถนนทางเข้าสนามบิน...ผุ้หญิงคนหนึ่งบอกว่ามาจากเวียงแหงกระเตงลูกมาขอให้ช่วยซื้อถั่วต้ม บอกว่าไม่มีเงินซื้อนมให้ลูกและเงินไม่พอกินข้าว...ถามเธอว่าหิวไหม มานั่งกินก๋วยเตี๋ยวด้วยกันเลย...เธอบอกว่าขอใส่ห่อไปได้ไหม..ก็บอกเธอว่าเธออยู่กี่คน สั่งไปได้เลย..เธอขอ 2 ถุง

ระหว่างที่เธอรอก๋วยเตี๋ยว ได้คุยด้วยนิดหน่อย ถึงรู้ว่า ลงมาหางานทำกับสามี ต้องเช่าบ้านอยู่และสามีต้องผ่อนรถมอเตอร์ไซด์ไว้รับจ้างส่งของ...ทั้งค่าเช่าบ้านค่าผ่อนรถ ไม่พอซื้อข้าวกิน ทุกวันต้องพยายามหาเงินด้วยการหิ้วถั่วต้มเดินขายตั้งแต่เย็นถึงเที่ยงคืนตามร้านอาหารโต้รุ่งต่างๆ ....

ก่อนแยกกันเธอพยายามเอาถั่วต้มให้ สายตาของเธอบอกให้รู้ว่า เธอขอบคุณมาก...

สำหรับตัวเอง...มองว่ามันน่าสงสารมากเหลือเกินกับคนที่ต้องพยายามหางานทำ แต่เป็นคนมือเปล่าที่ไม่มีกำลังต่อรอง ที่กลับต้องเป็นหนี้เพิ่มขึ้นเพราะผลพวงขอความเจริญและค่าครองชีพที่สูงมากๆ ของเชียงใหม่ในตอนนี้น่ะค่ะ

ไม่รู้จะช่วยอย่างไร

ขออนุโมทนากับพี่สร้อยด้วยครับ