ผมฝึกงานและทำงานกับพี่น้องมุสลิมมาระยะหนึ่ง เขารักและเอ็นดูผมมาก มาวันหนึ่งแม่เสียชีวิตลง พ่อต้องอยู่คนเดียว ผมจึงขอย้ายกลับบ้าน ทุกวันนี้ผมยังกลับเข้าไปเยี่ยมเยียนพื้นที่บ่อย ๆ ผมชอบที่จะเสวนาที่ร้านน้ำชากับเขา ได้คุยกัน หยอกกัน มีความสุขมาก
     ในช่วงที่ผมทำงาน ผมปรับการทำงานตามปฏิทินชุมชนใหม่หมด โดยตกลงกับชุมชนก่อน โดยไม่สนใจว่าเวลาราชการเป็นอย่างไร เสาร์-อาทิตย์ผมก็ทำงานได้ วันศุกร์เป็นวันที่ผมงดภารกิจชุมชน แล้วมาสรุปงานที่ สอ.แทน
     คนในชุมชนสอนให้ผมนุ่งโสร่งแทนกางเกงเวลาไปสนทนากัน และอีกมากมาย เด็กวัยรุ่นตอนต้น ๆ (เพิ่งขึ้น) เห็นผมเหมือนพี่ชาย และเกรงกลัวผมหากไปพบเจอเขาทำผิดกัน คนในชุมชนจึงมองว่าผมเป็นหูเป็นตาให้เขาได้
     ผมจึงยังเชื่อลึก ๆ เสมอว่าที่เขารักและเอ็นดูผมเพราะผมไม่ได้แปลกแยกกับเขาเลย และเขาก็เข้าใจในวิถีของผม เช่นวันทำบุญของไทยพุทธ ผมกลับบ้านได้เลย เขาจะประกาศทางหอกระจายข่าวให้ เป็นต้น