พี่เหมียวขา...ดีใจจังค่ะ...
- ดีใจที่สุดที่พี่เหมียวอยู่แถว ๆ หน้าจอ...ที่เมืองกรุง
- แสดงว่าไม่ได้ไปเที่ยวใช่ไหมคะ...
- เฮ้อ! ไม่ว่าอยู่เชียงใหม่..หรือกรุงเทพ...ก็ไม่พ้นหน้าจอเนอะ..โรค G2K ระบาดหนัก..จริงๆ ..ฮิ ๆ..
- เหมือนกับพี่เหมียวอยู่ข้าง ๆ ศน.อ้วนเลยค่ะ..ตอนนี้
ขอบคุณพี่เหมียวค่ะ..ที่เข้ามาเป็นแรงใจอย่างสม่ำเสมอ
ในเรื่องนี้นะคะ..น้องรู้สึกตื่นเต้นมากค่ะ..เพราะเป็นงานใหม่..
ท้าทายชวนให้ติดตามอย่างต่อเนื่อง...อยากหาหลาย ๆ คำตอบให้กับตัวเอง..และสังคม..ค่ะ
บางคำตอบในเชิงวิชาการ..เรา ๆ ก็จะทราบกันดีอยู่แล้ว..แต่หากมีการปฏิบัติจริงมายืนยัน...ก็น่าจะเป็นบทพิสูจน์ที่ชัดเจนยิ่งขึ้น...ซตพ.
ครอบครัวของน้องก้านตองน่ารักมากค่ะ...คุณพ่อเป็นคนง่าย ๆ สบาย ๆ ..สไตล์วัชราภรณ์อยู่แล้ว ...คุณแม่ก็น่ารักที่สุด...สัมผัสรอยยิ้มเย็น ๆ ได้ง่าย ๆ ค่ะ
น้องก้านตองก็น่ารัก...แก้มของเขาจะอยู่แถว ๆ บ่าของคุณพ่อกับคุณแม่ค่ะ..เวลานั่งคุยกัน...เหมือนแมวช่างประจบอย่างไงอย่างงั้นเลย
ศน.อ้วนถามคุณแม่น้องก้านตองนะคะ.. "ห้องเรียนภาษาไทยอยู่ไหนคะ"...(ก็เราเป็น ศน.ภาษาไทยนี่เนาะ..ต้องสนใจภาษาไทยเป็นอันดับหนึ่งอยู่แล้ว) คุณแม่ตอบน่ารักดีค่ะว่า.."ก็แถว ๆ นี้แหละค่ะ"..หมายถึงห้องอเนกประสงค์ที่นั่งคุยกัน..."และก็ข้างบนค่ะ".
..เราก็อยากเห็นแหล่งเรียนรู้...ห้องเรียนภาษาไทย..จะไปดูว่ามีสื่ออะไรบ้าง "ขอศน.อ้วนขึ้นไปดูหน่อยได้ไหมคะ..." ทั้งคุณแม่และน้องก้านตองยิ้มอาย ๆ แข่งกันทั้งสองคน "ห้องนอนค่ะ" เป็นคำตอบสุดท้าย...หุหุ
ได้หนึ่งคำตอบแล้วนะคะ..การจัดการศึกษาโดยครอบครัวของ ..บ้านเรียนก้านตอง...ห้องนอน..ก็เป็นสถานที่จัดการเรียนรู้ภาษาไทยได้ด้วย...คิ..คิ..อูว์..น่ารักซะ..
จะค่อย ๆ ตอบคำถามและคุยกับเพื่อน ๆ ไปอย่างนี้แหละนะคะ
คำถามใด..เราตอบไม่ได้..หรือท่านผู้อ่านอยากคุยกับคุณพ่อ..คุณแม่..หรือ น้องก้านตอง โดยตรง น้องก็ได้คุยประสานไว้แล้วค่ะ
พี่เหมียวว่าวิธีนี้ดีไหมคะ...
โอ๊ย..คุยเสียยาวเลย..เหนื่อยแล้วค่ะ...
บ๊ายบายนะคะ...หลับฝันดีค่ะ...