พี่ อุบล จ๋วงพานิช  ครับ

เราทุกข์กับสิ่งที่สูญเสียไป หมายถึงเรายังต้องพัฒนาตนเองในแง่ของธรรมะ การปฏิบัติตนมากขึ้น

แต่ขณะเดียวกัน การเศร้าโศกกับเรื่องราวโหดร้ายที่เกิดจากมนุษย์ด้วยกันเอง... หมายถึงเรามีจิตใจที่เอื้ออาทรกับสรรพสิ่งที่อยู่รอบตัวเรา

จะทำให้จิตใจของเราอ่อนน้อมต่อชีวิตและต่อจิตใจของคนอื่นมากขึ้น เพราะเราเห็นภาพคุณค่าแห่งชีวิตของพวกเขา ได้ยินเสียงภายในใจของเขา (ผิดกับเวลาทีเราหรือคนที่เป็นต้นเหตุแห่งความเจ็บปวดได้กระทำอะไรลงไป อันเนื่องมาจาก เราหรือเขาไม่ได้ยินเสียงภายในใจของคนอื่น ไม่ว่าด้วยเหตุใดก็ตาม)

ยกเอาข้อเสนอแนะของคุณแหววมาเติมเต็มอีกครั้งครับ

ขอบคุณพี่อุบลมากครับ