สวัสดีครับคุณแหววพชรวรัตถ์ แสงทองชนาพงศ์

ผมมักหวั่นไหวเสมอครับ สำหรับความเจ็บปวดของเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ละครสั้นเรื่องนี้ เป็นเหมือนสื่อที่ให้เราตระหนักถึงความสูญเสีย การพลัดพรากที่เกิดจากความโหดร้ายของมนุษย์เอง

ผมชอบเนื้อหาที่คุณแหววเขียนให้ข้อเสนอแนะจังครับ และเป็นเช่นนั้นจริงๆเป็นสิ่งที่ผมอยากอธิบาย

"เวลาที่เราได้สัมผัสกับเรื่องราวแบบนี้มักจะทำให้จิตใจของเราอ่อนน้อมต่อชีวิตและต่อจิตใจของคนอื่นมากขึ้น เพราะเราเห็นภาพคุณค่าแห่งชีวิตของพวกเขา ได้ยินเสียงภายในใจของเขา (ผิดกับเวลาทีเราหรือคนที่เป็นต้นเหตุแห่งความเจ็บปวดได้กระทำอะไรลงไป อันเนื่องมาจาก เราหรือเขาไม่ได้ยินเสียงภายในใจของคนอื่น ไม่ว่าด้วยเหตุใดก็ตาม)

สุดท้ายจริงๆที่ไม่รู้จะพูดอะไรได้แล้วก็คือ...มนุษย์มีอกุศลกรรมเป็นของตนเองกันมากพอแล้ว...เราจะช่วยกันลดหย่อนกรรมนั้นได้อย่างไร...จะได้พ้นทุกข์ร่วมกัน...เพียงเริ่มคิดแค่นี้ก็พอจะเป็นการเยียวยารักษาใจได้บ้าง "

ขอบคุณจริงๆครับคุณแหวว กัลยาณมิตรที่ดีของผม

ธรรมะรักษาครับ