- เศร้าจัง...ทำเอาสติเผลอไปพักหนึ่งเลยค่ะ...รู้สึกจุกคอ น้ำตาพาลจะไหลไปด้วยเลย...
- ความพลัดพรากจากของรักเป็นทุกข์...และเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้แหววปฏิบัติธรรมด้วยกลัวว่าจะทุกข์มากเมื่อต้องพลัดพราก...(เตรียมไว้ก่อนค่ะ) นี่ขนาดเตรียมมาเยอะนะคะก็ยังหวั่นไหวอยู่มากเมื่อได้สัมผัสเรื่องราวแม้เพียงการอ่านบันทึก
- ถ้าเป็นสมัยก่อนละก็ ยิ่งกว่านี้มากๆค่ะ ทั้งปวดศรีษะและท่อน้ำตาแตก...
- เวลาที่เราได้สัมผัสกับเรื่องราวแบบนี้มักจะทำให้จิตใจของเราอ่อนน้อมต่อชีวิตและต่อจิตใจของคนอื่นมากขึ้น เพราะเราเห็นภาพคุณค่าแห่งชีวิตของพวกเขา ได้ยินเสียงภายในใจของเขา (ผิดกับเวลาทีเราหรือคนที่เป็นต้นเหตุแห่งความเจ็บปวดได้กระทำอะไรลงไป อันเนื่องมาจาก เราหรือเขาไม่ได้ยินเสียงภายในใจของคนอื่น ไม่ว่าด้วยเหตุใดก็ตาม)
- สุดท้ายจริงๆที่ไม่รู้จะพูดอะไรได้แล้วก็คือ...มนุษย์มีอกุศลกรรมเป็นของตนเองกันมากพอแล้ว...เราจะช่วยกันลดหย่อนกรรมนั้นได้อย่างไร...จะได้พ้นทุกข์ร่วมกัน...เพียงเริ่มคิดแค่นี้ก็พอจะเป็นการเยียวยารักษาใจได้บ้าง