อืม ดังเช่น อ.วุฒิ ว่าครับ

คำว่า "กะเหรี่ยง" ที่หมายถึงตัวตน ทำไมถึงมีความหมายไปในเชิง

ความล้าหลัง "กะเหรี่ยงตกดอย"

ความหวาดระแวง "พวกกะเหรี่ยงบุกเมือง"

ความด้อยอารยะ "อี๋ กะเหรี่ยง"

และอีกจิปาถะ

แต่ถ้าหากถูกนำไปผนวกเข้ากับ สิ่งที่ "เรา" เป็นผู้ที่ได้ประโยชน์ทั้งทางกายและใจ

ดังเช่น กรณี "ก๋วยเตี๋ยวพริกกะเหรี่ยง"

ทำไมถึงให้การยอมรับและยินยอมในการจะเข้าไปถึง "การใช้อัตลักษณ์เพื่อการบริโภค" ส่วนหนึ่งคงเป็น สิ่งที่คนเขาพูดกันว่า "Exotic" เช่นเดียวกับที่ฝรั่งเห่ออาหารไทย

และในที่นี้ "ก๋วยเตี๋ยวกะเหรี่ยง" ผมก็มองว่า คงเป็นการบริโภคอัตลักษณ์เชิงวัฒนธรรมที่ถูกผนวกเข้ากับความเป็นตัวตนของพี่น้องชาวกะเหรี่ยง