สวัสดีเจ้า อาเปลี่ยน
มาทักทายหลังจากหายไปนานโข
อนาคตของลูกสำคัญเสมอ หากหาได้ก็จะหาให้ หากหาไม่ได้พ่อแม่เสียใจกว่าลูกหลายเท่า...
--------มีเรื่องเล่าจากประสบการณ์ตรงมาแลกเปลี่ยนนะคะ-----
"แม่..ลูกเรียนได้ไหม" ฉันมักพูดกับแม่สั้นๆ แบบนี้เสมอ แต่ฉันรู้ว่าแม่เข้าใจ
"ถ้าลูกอยากเรียน" แม่ฉันตอบสั้นๆ แบบนี้เสมอ และก็รู้ว่าฉันก็เข้าใจ
ฉันมีหน้าที่เรียนอย่างเดียวตั้งแต่เกิดจนจบปริญญาโท โดยที่ไม่รู้เลยว่าแม่เหนื่อยแค่ไหน กับการส่งลูกเรียนพร้อมกันสองคนในวัยที่ห่างกันเพียง 3 ปี....
ในที่สุดเมื่อฉันเรียนจบ และโตพอที่จะรับรู้ปัญหาหนี้สินของครอบครัว...มากโข มากเกินกว่าที่ฉันจะรับได้
"ทำไมแม่มีหนี้เยอะจัง..." ฉันถามด้วยความฉงนเมื่อนั่งเขียนรายละเอียดของรายการหนี้สินร่วมกัน
"ก็ตอนส่งลูกเรียนไง...ลงทุนทำโน้นทำนี้ให้ได้เงินมากขึ้น บางทีก็ได้ แต่เสียซะมากกว่า เวลาไม่มีส่งให้ก็ต้องกู้คนอื่น"
"ก็แค่บอกว่า...เรียนไม่ได้ ลูกก็จะไม่เรียน" ฉันตอบแม่ด้วยเสียงเครือ จบปริญญาตรีก็เพียงพอแล้ว...
"ไม่เป็นไร กว่าลูกจะสอบได้ และแม่รู้ว่าลูกอยากเรียน"
ฉันเสียใจที่ทำให้แม่ต้องเหนื่อย ฉันเสียใจที่ความรักของแม่ที่ทำร้ายตัวแม่เอง...ตอนนี้ฉันโตพอที่จะจัดการภาระต่างๆ แทนแม่แล้ว ฉันไม่มีเงินเก็บเหมือนคนอื่น ไม่ได้แต่งตัวสวย ไม่ได้เที่ยวหรูหรา ไม่มีรถเหมือนเพื่อนที่เรียนมาด้วยกัน แต่ฉันดีใจที่ตอนนี้แม่ฉันไม่เหนื่อยเหมือนเดิม...มันเป็นเวลาของฉันแล้ว เวลาที่ฉันต้องจ่ายคืน
-------
ขอให้ลูกทุกคนกลับมาทนแทนบุญคุณพ่อแม่ รัก และเคารพท่าน เท่ากับที่ท่านรักและเป็นห่วงเรา
รักษาสุขภาพนะคะอาเปลี่ยน
---^.^---