อยากให้มีการรณรงค์แบบนี้เป็นระยะสำหรับชาวบล็อก gotoknow
โดยเรื่องที่จะให้มีการรณรงค์กันมีมากมาย เมื่อใครได้เข้าร่วม(ไม่บังคับ)ทำบางส่วนหรือทั้งหมด ร่วมทำแล้วได้ความรู้ ความรู้สึก หรือความคิดอย่างไรก็มาแบ่งปันกันในบล็อกของผู้เป็น "เจ้าภาพ" หรือเป็นต้นคิดการรณรงค์เรื่องนั้นๆ (เป็นเรื่องที่ตนถนัด มีประสบการณ์ หรือไม่ก็มีความตั้งใจอยากทำ
ตัวอย่างเรื่องและระยะเวลา
- ปิดไฟทั้งบ้าน ๓๐ นาที (อาจยกเว้นตู้เย็น) ในวันที่นัดหมายกันคือ .... ระหว่างเวลา .... ถึงเวลา .... (อาจนัดกันเป็นเขตๆ ตามเขตของการไฟฟ้า แล้วเช็คดูว่ามีผลกระทบอะไรบ้างกับภาพการใช้พลังงานโดยรวมในช่วงนั้น แต่ที่สำคัญกว่าคือ ความรู้สึก-ความคิด-ประสบการณ์ส่วนตัว สิ่งที่เกิดขึ้นภายในของแต่ละคน)
- งดดูโทรทัศน์ ๑ สัปดาห์ (ไม่เปิดโทรทัศน์เอง คนอื่นเปิดก็ไม่ร่วมดู แต่เดินผ่านไม่เป็นไร)
- งดใช้เงิน ๑ สัปดาห์
- งดเดินห้าง ๑ เดือน (หันมาอุดหนุนการค้าเล็กๆ น้อยๆ หรือหาวิธีซื้อตรงจากผู้ผลิตหรือผู้ขายเล็กๆ)
- นัดชาว gotoknow ทุกคนที่ใช้รถส่วนตัว งดใช้รถส่วนตัวหนึ่งวัน หาวิธีอื่นในการเดินทาง หรืองดเดินทางไปเลยสักวัน (แล้วลองเช็คปริมาณการใช้น้ำมันในวันนั้นดู)
- นัดเวลากันทำ "สมาธิภาวนา" เรื่องใดเรื่องหนึ่ง ในวันใดวันหนึ่ง เป็นเวลา ๑๕ นาที
- ปลูกต้นไม้คนละต้น ที่ไหนก็ได้ ข้างถนน ในวัด ในป่า ในโรงเรียน ในที่ของคนอื่น (ขออนุญาตเจ้าของที่ก่อน) อันนี้ต้องรอให้ฤดูฝนมาก่อน เพื่อให้เทวดาช่วยรดน้ำขณะต้นกล้าเริ่มโต
- ปลูกผักบางอย่างกินเอง (หาวิธีดู แม้อยู่คอนโด อพาร์ทเมนต์ก็ทำได้ ที่ญี่ปุ่น ตามซอกตึกก็ยังมีคนปลูก แม้กระทั่งปลูกข้าวแปลงเล็กๆ ในพื้นที่ไม่กี่ตารางเมตรก็ยังทำ นอกจากทำเป็นสัญลักษณ์แล้วยังได้กินจริงๆ ด้วย แต่มากไปกว่านั้นคือการเรียนรู้ที่เกิดขึ้นภายใน ประสบการณ์ตรงๆที่ได้กับการทำบางสิ่งบางอย่างที่ถูกต้องตามเงื่อนไขของแต่ละคน)
- ทำน้ำยาล้างจานใช้เอง (ทำครั้งหนึ่ง ๒๐ ลิตร อาจใช้ได้ทั้งปี รวมทั้งแจกญาติพี่น้อง)
- นัดกันทำบุญตักบาตร(ต่างคนต่างทำที่ไหนก็ได้)ในเช้าวันใดวันหนึ่งที่เป็นวันธรรมดา ไม่ต้องเป็นวันสำคัญทางศาสนาหรือวันพระ
- นัดกันถือศีลห้าสักข้อหนึ่ง(พร้อมปฏิบัติธรรมข้อที่ตรงกัน)สัก ๓ วัน (ต่างคนต่างทำ)เช่น ข้อไม่พูดเท็จ ไม่ส่อเสียด แต่พูดความจริง (อย่างกล้าหาญ) พูดจากใจจริงอย่างจริงใจ ด้วยความรักความเมตตา ทั้งที่บ้านที่ทำงานและทุกที่แล้วดูว่าเกิดอะไรขึ้น
- ฯลฯ
การทำเช่นนี้แม้จะไม่เห็นชัดเจนว่าเกิด "ผลกระทบ" อะไรกับสังคม สิ่งแวดล้อม กับโลก กับจักรวาลชัดเจน ในระดับที่วัดได้เชิงปริมาณ แต่ถ้าเชื่อว่า เดิดดอกไม้ดอกหนึ่งกระเทือนถึงดวงดาว (ผีเสื้อกระพือปีกที่โตเกียว เกิดพายุที่นิวยอร์ค) แล้ว ก็จะเกิดผลกระทบในเชิงคุณภาพขึ้นแน่นอน ทั้งคุณภาพของผู้เข้าร่วมและคุณภาพของสังคมและสิ่งแวดล้อมโดยรวม
ที่สำคัญคือ "การเรียนรู้" ที่เกิดขึ้นในแต่ละคน(เล็กๆ) และที่เกิดขึ้นร่วมกัน(ในวงเล็กๆ) อย่างค่อยเป็นค่อยไปนี้ น่าจะสำคัญกว่าการเกิดผลกระทบในวงกว้างอย่างทันทีทันใด (ซึ่งมักเป็นลมเพลมพัด แล้วก็หายไปกับสายลม)