สวัสดีครับอาจารย์แอน
ผมเองก็เคยมีประสบการณ์เหมือนครูแอนและยังเสียใจมาจนทุกวันนี้ครับ
บางครั้งเราคิดจะทำแต่ก็ผลัดไปว่าต่อโพลกก็ได้มั้ง...การผลัดวันประกันพรุ่ง ครูเคยสอนเสมอว่าเป็นการกระทำที่ไม่ดี...แต่ไม่รู้ใส่เราลืมทุกที...อิอิ
ความเป็นเพื่อนแม้นไม่เจอกันถึงสี่สิบหวาปี เช่นผมกับเพื่อนแมวเพื่อนหมุนลำไพล คุณแฉล้ม สันสีเมืองเกษตรอำเภอเทพา สามคนนี้เป็นเพื่อนนักเรียนกันกับผมตั้งแต่จำความได้ ที่โรงเรียนบ้านครูน้อยที่โคกโพธิ์ แม้จะนานมาแล้วแต่ในใจเรายังมีความเป็นเพื่อนกันอยู่เสมอครับ ไม่ได้หายไปกับกาลเวลาหรือระยะทาง เจอกันเมื่อไรความทรงจำเก่า ๆ ก็จะผุดขึ้นมาออกดอกเหมือนเดิม...มหัศจรรย์มากครับเรื่องแบบนี้
ขอบคุณครับ