- เมื่อคืนก็ว่า เขียนจนดึกมากแล้วนะคะ กว่าจะ post ขึ้น web
- เช้าขึ้นมา เปิด Blog ดู ต๊ายยยย....ใครหนอ? เข้ามาทักทายตั้งแต่ตี 3
- ตาม...ตาม link เข้าไปดู
- อ้าววว! อ.หมู นี่เอง (ที่จริง...ต้องอุทานว่า อ้าววว! อ.หมู-อ.เกว นี่เอง รู้สึกว่าต้องคู่กัน ไม่งั้นไม่ครบ)
- แหม...ก็เป็นปลื้มมากเป็นพิเศษ
- เพราะมีคนอยู่ตั้งไกล ถึงประเทศอังกฤษอุตส่าห์เขียนข้ามทวีปมาทักทาย
- ดิฉันเปิดเข้าไปดู Blog ของอาจารย์ด้วยนะ
- โห...อาจารย์เปิด Blog ไว้เพี๊ยบเลย
- แล้วยังรวบรวม Blog ตัวเอง ไว้ใน Planet ตัวเอง อีก
- เขียนเก่งจริงๆ เขียนสนุกด้วยค่ะ
- ก็เลยอยากจะขอดูด Blog ของอาจารย์ เข้าสู่วงการ มน. (NUKM Blog : ศูนย์รวม Blog ของชาว มน.) เสียเลย
- แต่ปัญหามันมีอยู่ว่า จำนวน Blog ของอาจารย์มันมากเกินไปค่ะ คือเท่ากับจำนวนบันทึกทีเดียว
- หนึ่ง Blog เนี่ย เขียนกี่บันทึกก็ได้นะคะ เหมือนที่อาจารย์เปิด Planet ของอาจารย์รวบรวม Blog ของอาจารย์นั่นแหละค่ะ
- แต่ Planet มีไว้ให้เราสามารถดูด Blog ของคนที่เราสนใจเข้าไปอยู่ด้วยกัน (รวมทั้ง Blog ของเราเองด้วย)
- Blog ของเรา จึงมีไว้ให้เราเขียน Planet มีไว้ให้เราอ่าน
- อยากจะขอให้อาจารย์ เปิด Blog ใหม่อีกสักหนึ่ง Blog ใช้ชื่อตามใจปรารถนา ถ้ามันเป็น Blog สัพเพเหระ ก็ย้ายบันทึกใน Blog ที่เปิดไว้อยู่แล้วเข้าไปรวมอยู่ด้วยกัน
- เสร็จแล้วก็ปิด Blog ที่ไม่มีบันทึกเสีย (โปรแกรมเขาจะถามว่าปิดชั่วคราวใช่ไหมคะ? ...ก็ตอบตกลงไปเลย)
- ทีนี้ NUKM Blog : ศูนย์รวม Blog ของชาว มน. ก็ไม่ต้องกังวลใจอีกว่า จะพลาดบันทึกของอาจารย์อีกต่อไป (เพราะท่านอาจารย์วิบูลย์ โดยคุณโอ...ผู้จัดการตัวจริง จะ add Blog ของอาจารย์เข้าไปสู่สังคมแห่งการเรียนรู้ของชาว มน. เอง)
- ส่วน Planet ของอาจารย์ที่มีอยู่แล้ว ก็สามารถเลือกเอา Blog ที่อาจารย์สนใจ ad เข้ามาร่วมวงได้ โดยใช้คำสั่งในเมนูว่า นำบล็อกนี้เข้าแพลนเน็ตของท่าน
- อย่าง Blog ของ Dhanarun ไงคะ....หุ...หุ...หุ
- ขอขอบคุณอาจารย์มากนะคะ ที่ไม่เคยทิ้ง มน. พิษณุโลก และประเทศไทย : ) : )
อ้อ! ดิฉันว่า "หมอความ" น่าจะสื่อสารได้เก่งกว่า "หมอคน" นะคะ เพราะส่วนใหญ่คนไข้เป็นคนที่ "เต็มใจอยากจะบอกหมอทุกเรื่องอยู่แล้ว เพียงแต่หมอ (บางท่าน) ถอดรหัสไม่เก่งเอง ไม่ดูภาษากายด้วย อย่างนี้ให้อภัยไม่ได้
แต่....ลูกความเนี่ย....(ดิฉันคิดเองนะคะ) เอาแน่ไม่ได้ ถ้าคิดว่าพูดแล้วเดี๋ยวจะเป็นภัยแก่ตัวก็จะเก็บงำไว้ลึกทีเดียว ไม่พูด บางทีก็กลบภาษากายไว้อย่างแนบเนียนด้วย หมอความจึงต้องใช้ความสามารถในการสื่อสารแบบเทพ (ใช้ภาษาวัยรุ่น) ที่จะเค้นความในใจที่แท้จริงของลูกความออกมาให้ได้.....อย่างนี้ถ้าเค้นไม่ออก ก็พอให้อภัยได้