ตีนเมื่อเดนติดดินกลิ่นจะหอม

ใจเมื่อพร้อมเสียสละ สีจะขาว

มือเปื้อนดิน จะปั้นดินให้เป็นดาว

ใจเหน็บหนาว จะเคี่ยวหนาวเป็นเปลวไฟ

.....

ผมเองก็ชอบกลอนบทนี้มาก  แต่ท่องจำคลาดเคลื่อน  เคยให้นิสิตในมหาวิทยาลัยไปอ่านและเขานำมาสกรีนไว้ด้านหลังของเสื้อยืด  และเคยใช้เป็นฉากเวทีของกิจกรรมสำคัญในมหาวิทยาลัย  คือ วันเปิดโลกกิจกรรม

...

กลอนบทนี้  ผู้เขียนคือ  คุณไพวรินทร์  ขาวงาม  กวีซีไรต์ลูกอีสาน (ร้อยเอ็ด)  จากกวีนิพนธ์เรื่องม้าก้านกล้วย  และถ้าจำไม่ผิดกลอนบทนี้น่าจะอยู่ในเล่มฤดีกาล กระมังครับ