สวัสดีครับ  คุณน้อง  พิชชา

• เวลาพูดถึงผู้นำนิสิตนักศึกษาแบบพาทำกิจกรรมสร้างสรรค์นั้น ต้องนึกถึงคุณแผ่นดินทุกทีค่ะ
• ยกนิ้ว และขอปรบมือดังๆให้เลยค่ะ

ผมยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอกครับ  หลายอย่างที่ทำนั้นคือการ "โยนหินถามทาง"  เท่านั้นเอง  เพียงแต่ว่า  การโยนหินแต่ละครั้งนั้น  ไม่ว่าจะโยนโดยผม  หรือลูกน้อง หรือแม้แต่นิสิต  ผมก็มักจะให้ความสำคัญทั้งในฐานะผู้โยน, หรือพี่เลี้ยง, หรือผู้สังเกตการณ์ด้วยอย่างสม่ำเสมอเท่านั้นเอง

แต่หากการโยนหินไปนั้นจะก่อเกิดสิ่งอันดีและมีประโยชน์ต่อใคร ๆ ขึ้นมาบ้าง  ขอยกความชอบนั้นให้กับทีมงานและนิสิตเลยแล้วกัน  เพราะพวกเขาคือส่วนหนึ่งอันแท้จริงของเนื้องานนั้น ๆ .. สิ่งเหล่านี้เราคิด เราสร้างและร่วมคิดร่วมทำกับพวกเขาก็จริง  แต่ความยั่งยืนมันอยู่ที่พวกเขาจะนำไปปฏิบัติ หรือต่อยอดและชำระให้ร่วมสมัยได้แค่ไหนเป็นสำคัญ ...

การทำงานในระบบบริหารอย่างผม, วันหนึ่งก็ผ่านพ้นไป ...ทีนี้แหละคือการพิสูจน์ว่าสิ่งเหล่านั้นหลงเหลือต้นทุน  และดอกเบี้ยอันดีกี่มากน้อย ..

...

ขอบคุณครับ