นมัสการครับผม

ผมคิดว่า "สมการ" มนุษย์เป็นสมการเชิงซับซ้อน และอาจจะ miss-leading ถ้าเราพยายามทำให้เป็นเชิงเดี่ยวเกินไป

สมมติ "ทำดี ได้ดี และ ทำชั่ว ได้ชั่ว"

เผอิญผลที่จะออกมานั้น มันไม่ได้ชัดเจนอย่างที่ผัสสะเราจะบอกได้ เล่นการพนันบางคนเกิดได้ ร่ำรวย ก็ร้อง "เอ้า... รวย แปลว่าดี คุณสมบัติสะท้อน เล่นการพนันแล้วรวย คุณสมบัติถ่ายทอด เล่นการพนันก็น่าจะดี"

แต่เมล็ดพันธุ์แห่งความโลภถูกหว่านลงไปแล้ว......

พวกเรามักจะอภัยใน "ความผิดเล็กๆน้อยๆ" เพราะเราไม่เชื่อในความซับซ้อนของกรรมและวิบาก (อันกลไกของกรรม เป็น "อจินไตย" หรือ imponderable issue) 

ผมสัมภาษณ์เด็กสอบเข้าแพทย์ ถามว่าลอกข้อสอบดีไหม ไม่ดีเพราะอะไร ส่วนหนึ่งตอบว่าไม่ดี เพราะถูกจับได้จะเป็นโทษ ความหมายโดยนัยยะก็คือ "แล้วถ้าไม่ถูกจับล่ะ??"

จะเห็นว่าวิธีการคิด ผิด/ถูก เริ่มบิดเบี้ยว คนลอกข้อสอบ กลายเป็น "ธรรมดา"​ กลายเป็น "นิจศีล" ของที่ทำกันอยู่สม่ำเสมอ คะแนนก็ดีนี่นา แต่เมล็ดพันธุ์อะไรบ้างที่ได้หว่านเพาะลงไปในจิตใจ ที่จะงอกงามอย่างละเอียด ในตัวตน ในกระบวนคิด

มีใครคิดถึงกันบ้างไหม?

เหมือนรัฐบาลอนุญาตให้สื่อลามกถูกกฏหมาย วางขายกันเกลื่อนเมือง สมควรไหม? ถ้าคนเถียงว่า ก็บางคนก็ชอบ เป็นสิทธิของเขา แล้วก็ควบคุมตนเอง เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เป็น consenting adult แต่นี่เป็นการพูดโดยไม่ได้ปกป้องคนที่ควรปกป้อง ได้แก่ เยาวชน ที่ยังไม่ mature ยังควบคุมตนเองไม่ได้

ปล่อยเป็นตามยถากรรม เพราะความเห็นแก่ตัว เอาตัวรอดของแค่ผู้ใหญ่บางคน

สังคมพึงดูแลผู้เปราะบาง ไม่ใช่ต่างคนต่างอยู่ เพราะเราต่างก็อยู่ในนิเวศเดียวกัน เราเอาตัวรอดได้ แต่คนอื่นไม่ แล้วเราจะมีความสุขได้จริงหรือ?