ผมมีโอกาสได้อ่านนิตยสาร "ฅ คน" ฉบับเดือนธันวาคมที่ผ่านมา ...
บุญคม ชารีรักษ์ , ชายวัย 46 เป็นชาวกาฬสินธุ์ ทิ้งงานเร่ขายนมดัชมิลล์อย่างไม่ลังเล เพื่อถีบจักรยานคู่ชีพจากจังหวัดกาฬสินธุ์มายังกรุงเทพฯ มายังโรงพยาบาลศิริราช โดยไม่มีเงินติดตัวมาสักบาท
และนี่คือส่วนหนึ่งที่เขาได้กล่าวไว้ในนิตยสารเล่มดังกล่าว...
"ถ้าเอาชีวิตผมไปแล้วพระองค์ท่านหายประชวร ทรงเป็นอมตะได้ ผมพร้อมใจทันที.."
"...ถ้าจะออกจากงานก็ยอมล่ะ ผมไม่ได้มากินเหล้าเมายาที่ไหน แต่เดินทางมาถวายพระพรให้พระเจ้าแผ่นดิน เราเป็นคนไทย การที่ในหลวงป่วยหรือเป็นอะไรมันเป็นเรืองสำคัญที่สุด อะไรเป็นยังไงก็ช่าง แต่ขอให้ได้มาเฝ้าท่าน "
"เรื่องงานผมหาเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่เดินขายนม เรายังทำสวนทำไร่ เดินเก็บขยะขายได้ แต่พระเจ้าแผ่นดินอย่างนี้ เราหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว..."
....