ผมเองก็มีความทรงจำอันมากมายเกี่ยวกับบ้าน, และบ้านก็คือที่ที่รอคอยเราอย่างเป็นปัจจุบัน ..
มีกลอนที่เขียนไว้ในบล็อกนานแล้วครับ,
(๑)
บ้าน, อยู่ไม่ไกล
หากแต่ใจอยู่ไกลบ้าน
นานและนาน
ที่การงานเคี่ยวเข็ญเป็นเจ้าชีวิต
กลับบ้านกันไหม
ไปให้หัวใจได้หลับสนิท
หนุนตัก, และจุมพิต
ให้หัวใจได้แนบชิด.. "หัวใจบ้าน"
(๒)
คิดดูสิ, หลังคาบ้านแต่กาลก่อน
เคยดับร้อน - ต้านลมฝนจนสะท้าน
บัดนี้, ยังอยู่เย็นเป็นสำราญ
หรือร้าวรานโทรมทรุด - ทุกข์ท้อใจ
คิดดูสิ, กระถิน ริมรั้วบ้าน
เคยกิ่งก้านเขียวชะอุ่มเป็นพุ่มใหญ่
บัดนี้, ยังชูช่อล้อลมไกว
หรือหักโค่นกิ่งใบไม่เหลือรอย
คิดดูสิ, แคร่ไม้ไผ่ใต้ถุนบ้าน
เคยสำราญเอนกายยามบ่ายคล้อย
บัดนี้, ผุพัง หรือยังคอย
ให้เราคืนเท้าถอย - รอยเวลา
คิดดูสิ, รองเท้าเก่าเราเคยใส่
แม่เก็บไว้ "เป็นของเจ้า" เฝ้ารอท่าประตูบ้านรอขานรับวันกลับมา -
ชานบ้านอันแก่ชรา... รอปลอบใจ
(๓)
กลับบ้าน, ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่หนอ ?
บ้านยังรอ! จำได้ ใช่หรือไม่
ฟังสิ, นั่นเสียงเพรียก - เรียกมาไกล !
เสียงนั้น, คุ้นใช่ไหม.. เสียง "หัวใจบ้าน" !