ผมอ่านบันทึกนี้แล้วรู้สึกดีมาก ๆ  เห็นรอยต่อระหว่างอดีตกับปัจจุบันของชุมชน หรือหมู่บ้านอยู่มาก

ภาพชีวิตของตนเองที่เห็นในครัวเรือนแถวบ้านเกิดคือ  หลายอย่างถูกถ่ายทอดจากคนในครัวเรือนทั้งนั้น  จะโดยการบังคับสอน  หรือการเรียนรู้แบบธรรมชาติ ๆ ที่ไม่รู้ตัวก็ตาม ..  ไม่ว่าจะเป็นการทอเสื่อ.. ทอผ้า..ทำนา.. ทำไม้กวาด  ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นต้นทุนทางปัญญาที่มีอยู่ในครัวเรือนอย่างเห็นได้ชัด

ทุกวันนี้สังคมเปลี่ยนไปตามยุคสมัย  เครื่องจักรหลายชนิดมาเพื่ออำนวยความสะดวก และช่วยประหยัดเวลาราวกับชีวิตคนเรารีบเร่งอย่างที่สุด  แต่บางครั้งก็อดไม่ได้ว่า  เครื่องจักรเหล่านั้นเกิดจากพลังทางปัญญาที่แปรรูปมาจากภูมิปัญญาท้องถิ่นก็จริง  แต่ก็ดูเหมือนว่ามันได้ "ทำลาย"  เรื่องดี ๆ ในวิถีชนบทไปอย่างน่าใจหาย

ในสมัยเด็ก ๆ  ครูบอกว่า  ประเทศเราเป็นประเทศด้อยพัฒนา  ซึ่งหมายถึง ไม่มีไฟฟ้า  ไม่มีปะปา  ถนนลูกรัง  ไม่มียารักษาโรคที่ทันสมัย  ฯลฯ ... แต่ทุกวันนี้เรามีครบหมดแล้ว  แต่ก็ยังดูเหมือนว่าไม่ต่างไปจากคำกล่าวของครูในอดีตเลย...

...

ขอบพระคุณรับ