เมื่อวานคงเครียตมากเลยค่ะ เลยเขียนบทความไปแบบนั้น ก็เลยกลายเป็นว่า กลางคืนกลับมานอนนึกว่า เราเขียนไปนั้นมันเหมาะสมหรือไม่  ก็ตั้งใจว่า วันพรุ่ง จะรีบลบบทความออก ตอนเช้าเปิดเครื่องก็ให้ตกใจว่า พันธมิตรที่แสนดีทั้งหลาย เข้ามาให้กำลังใจนกจนนกเองอ่านไปก็น้ำตาไหลไปค่ะ  ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ   นกสัญญาว่าจะเข้มแข็งค่ะ   ขอบคุณ น้องขจิต  คุณกวินทรากร  น้องจตุพร ก๊วนคุณสะอาด คุณเอื้องแซะ ก๊วนคุณสะอาด ครูข้างถนน อาจารย์หมู และโดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้บังคับบัญชา ท่านหัวหน้าก๊วน ฯ ค่ะ  สัญญาว่าจะสวดมนต์และทำสมาธิก่อนเข้านอนทุกวันค่ะ แล้วจะไม่กินยาพารา ฯ เยอะมากๆๆขนาดนี้อีก  วันนี้นกมีกำลังใจขึ้นเยอะมากแล้วค่ะ และพร้อมจะเดินไปบนถนนที่เป็นหลุม เป็นบ่อ ด้วยใจที่เข้มแข็งอีกครั้...ขอบคุณ..ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ