อ่านข้อความของพระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตโต) ได้ความคิดที่จะนำไปพัฒนานักเรียนของพี่  ให้เป็นผู้ที่มีความรู้ดี  จิตใจดี  และพฤติกรรมดีด้วย

พี่จะหัดถามบ้าง  รู้ตัวเหมือนกันว่า  เมื่อสงสัยแล้วไม่ค่อยจะถาม  แต่ไม่เคยปล่อยปละละเลย  จะค้นหาคำตอบด้วยตนเองเสมอ  น้อยปัญหานักที่จะถาม

แต่ต่อจากนี้ไปพี่จะหัดเป็นคนช่างสงสัย  เพราะพี่สอนให้นักเรียนของพี่ช่างสังเกต  ช่างสงสัย  และรู้จักการค้นหาคำตอบด้วย

นี่เป็นการเริ่มต้นที่ดีของการวิจัย

พี่พยายามที่จะปฏิบัติกาย  ใจ  วาจาให้พอเพียง  การอยู่คนเดียวเงียบๆก็ไม่ใช่หนทางที่จะปฏิบัติตามแนวนี้ได้ดี

ตรงกันข้างต้องรีบเข้าหาคนอื่น  พูดคุย  และรู้จักพูดคุยให้เข้ากับสังคมนั้นๆ

ดังเช่นเข้ามาใน G2K  พี่ได้พันธมิตรทางความคิดมากมาย  อย่างน้อยพี่ก็ได้คำกลอนที่ดี  และน่าจดจำไป

มะพร้าวแก่  แก่ดี  มีประโยชน์

รสเอมโอษฐ์  หวานมัน  อย่างขานไข

แก่วิชา  ยิ่งแก่  ยิ่งแน่ไป

ไม่มีใคร  งกเงิ่น  แก่เกินเรียน

พี่ชอบวรรคสุดท้ายมากเลยค่ะ  คุณปภังกร