สวัสดีครับ พี่รุ่ง..ตันติราพันธ์

พักนี้ไม่ใคร่ได้ไปเยี่ยมที่บันทึกนัก  เพราะติดอยู่กับการเดินทางและเหนื่อยล้ากับวิถีการเดินทางนั่นด้วยเหมือนกัน

ผมเป็นคนไม่ชอบการแข่งขัน,  แต่ก็ได้เข้าใจบ้างเหมือนกันว่า  การแข่งขันเป็นกระบวนการหนึ่งของการพัฒนาตนเอง  ซึ่งนั่นอาจหมายถึงการแข่งขันกับตัวเองเป็นหลักสำคัญ และการออกไปนำเสนอในเวทีแห่งการแข่งขันอันหลากหลายในสาธารณะนั้น  ก็เสมือนช่วยให้เราได้เห็นมุมชีวิตในทางการงานที่กว้างและหลากหลายขึ้นกว่าจุดที่เรายืนอยู่...

โชคดีมากครับที่เรามีต้นทุนสื่อที่ทำไว้ค่อนข้างเป็นปัจจุบัน  และมีกระบวนการที่แตะต้องสัมผัสได้  อันเป็นผลพวงของการร่วมมือร่วมใจกันระหว่างมหาวิทยาลัยกับนิสิต ...

และบัดนี้, เราก็ได้รับการติดต่อจากสถาบันการศึกษาต่าง ๆ ให้เข้ามาดูงานที่เราอย่างต่อเนื่อง... นั่นน่าจะเป็นรางวัลชีวิตที่เราแอบยิ้มให้กับตนเองอย่างไม่รู้เบื่อ..

...

ขอบพระคุณครับที่แวะมาเยี่ยม