สวัสดีครับ อ.Wasawat Deemarn

ผมเริ่มต้นด้วยความหนักหน่วงของบันทึกตั้งแต่มันจะมาแล้ว เอาอะไรกั้นไว้ก็ไม่ไหว : แล้วเราจะรับมืออย่างไร?? คำถามท้าทายคนบ้านวัดจันทร์    แล้ว และบันทึกนี้ยังเข้มขึ้นอีกบ้าง ช่างขัดกับบันทึกประชานิยมใน Gotoknow จริงๆ แต่มีเสียงเพลงมาประกอบบ้างเพื่อให้ได้อรรถรสในการอ่าน

ดีใจครับที่เข้ามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้เป็นท่านแรก...

ผมคาดหวังในการเขียนเหมือนกันครับ อยากให้เป็นพื้นที่ที่แลกเปลี่ยน มุมมองการพัฒนาในแต่ละท่านที่มีประสบกาณ์แตกต่างจากผม

กระบวนการที่สำคัญ อาจเป็นเรื่อง การสร้างจุดร่วม โดยใช้อารมณ์ร่วม สร้างบรรยากาศของการคิด การระดมความคิด หากสำเร็จเราก็จะได้รูปแบบการเคลื่อนเริ่มแรก

เราพูดกันในเวทีเช่นกันครับ ว่าอย่าฝากความหวังกับใครๆเลย...เพราะนอกจากไม่ได้ตามหวังแล้ว เรายังสุ่มเสี่ยงถูกหลอกอีก (ผมมองแง่ลบมากไปหรือเปล่า)  แต่ก็จริงครับ การทุจริตทางนโยบาย ตามน้ำ หรือ วิธีการใดก็แล้วแต่ที่ผู้มีอำนาจทำย่ำยีประเทศ เราล้วนได้รับผลลัพธ์ถ้วนหน้ากัน

เราต้องสะกดคำว่า "พอเพียง" เสมอๆ ในขณะที่หลายๆคนสวาปามทุนที่เรามีอยู่แบบไม่รู้จักอิ่ม รู้จักพอ

เราต้องพึ่งตัวเองเสมอ เพื่อป้องกันตัวเอง เป็นการป้องกันความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นในอนาคต น้ำมันรถแพงกว่าสามสิบบาท น้ำมันพืชก็ปาเข้าไปครึ่งร้อย...เราจะทำยังไงครับ หากเรายังพึ่งพาข้างนอกตลอดเวลา...

เราจะตายครับ

เขียนไปเขียนมารู้สึกจะเข้มข้นไปเรื่อยๆ เอาเป็นว่า ผมขอบคุณท่าน อ.   Wasawat Deemarn มากครับ ข้อเสนอแนะแบบจริงใจของท่านทำให้ผมมีความสุขครับที่ได้อ่าน

ขอบคุณครับ

:)