ขอบคุณ, . คุณแดนไท มาก ...

ขอบคุณทั้งโดยส่วนตัวและในระบบงาน ...

โดยส่วนตัวก็รู้จัดเชนว่า ผมเป็นคนไม่ติดลาภยศ.. ไม่มีศักดินา  และไม่ชอบระบบบริหาร   เพราะมันฝืนธรรมชาติของตนเอง  เบื่อที่จะวางฟอร์ม  เหนื่อยกับการแต่งกายและจมปลักในห้องประชุม ....

ผมมองว่า  น้อง ๆ  ในที่ทำงานควรต้องกล้าที่จะคิดเองและลงมือทำอะไร ๆ บนพื้นฐานของการ "เรียนรู้และ "รับผิดชอบ" ... เราคงไม่รอให้มีแม่ทัพที่ดีตลอดเวลา  แต่บางภาวะหากเราไม่มีแม่ทัพ  เราก็ต้องกล้า หรือพร้อมที่จะลุกมาเป็นแม่ทัพด้วยตัวเองด้วยเหมือนกัน

ประวัติศาสตร์การทำงานในระบบ (คน)  ได้ฆ่าคนทำงานมาแล้วหลายระลอก  และด้วยความยโสของระบบ (คน)  ก็ไม่ยอมงอ  หรือน้อมรับประวัติศาสตร์นั้น  มีแต่ดันทุรังต่อไป  ลากซากศพไปเป็นระยะอันแสนไกล   เพราะนั่นคือการรู้สึกว่า โต ...เกินกว่าจะเปลี่ยนแปลง

ในรอบการทำงานของผม .... ผมเชื่อว่าสังคมปฏิเสธไม่ได้ว่าก่อเกิดปรากฏการณ์อะไรบ้าง   และนั่นคือต้นทุนที่ใครต่อใครจะต่อยอดได้อย่างไม่ยากเย็นนัก ...

การอยู่ในงานบริหาร  แทนที่จะมีเวลาส่วนตัวมากขึ้น  แต่สุดท้ายกลับผกผันอย่างตรงกันข้าม, ....  แต่นั่นไม่ใช่ว่า  ผมบริหารเวลาไม่เป็น  เพียงแต่ผมเป็นหัวหน้าที่พร้อมจะลุยเป็นลุยตายกับลูกน้องเท่านั้นเอง...

เราทุกคนไม่ควรเลือกนาย.... เป็นกบเลือกหนอง ... ซึ่งหมายถึงว่า  เราต้องเชื่อว่าเราทุกคนมีศักยภาพ  ต้องแสวงหาโอกาสอย่างถูกต้องในการแสดงความสามารถอย่างสร้างสรรค์ ...  งานต้องยึดระบบ  ซึ่งไม่ใช่ยึดบุคคล

กระนั้นก็รู้ดีว่า... หลายคน ไม่รู้ระบบ และไม่สร้างระบบ ....(ผมเข้าใจ)  และเป็นกำลังใจให้น้อง ๆ ทุกคน

......

กรณีธนาคารขยะนั้น  ผมเห็นด้วย  และพร้อมที่จะช่วยเหลือทุกประการ... เอาไว้ค่อยคุยกันอีกรอบ...

อย่ากลัวที่จะเปลี่ยนแปลง... แต่จงแสดงการณ์เปลี่ยนแปลงด้วยวิถีการแห่งสันติวิธี