คุณเอกครับ

ผมก็กำลังจะได้ "มีส่วนร่วม" ในการจัดเวที การแสดงละครเรื่องนี้ ที่ขอนแก่น ในวัที่ ๒๒ กุมภานี้

ผมก็พยายามแต่ก็ยังติดกับอยู่ในระบบความเห็นคนส่วนใหญ่ ดิ้นได้ยาก

เราจะทุบหม้อข้าว รึ ก็มองไม่เห็นประโยชน์อะไร

ก็พยายามดึงเต็มที่มากกว่า ดึงมาเชือกก็จะขาด

รู้ทั้งรู้ว่าได้แค่นั้น เราก็ยังต้องนั่งเป็นพระอันดับให้เขาสร้างความชอบทำในการทำงาน ว่า "ผม" ก็ เห็นชอบในการทำงานของกลุ่ม

นี่คือโลกแห่งความเป็นจริง

เราก็เป็น "ปัจจัยหนึ่ง" ในค่าเฉลี่ยที่สังคมภายนอกมองเห็น

คนส่วนใหญ่ หรืออย่างน้อยก็จำนวนหนึ่ง ยังต้องการการ "ศึกษา" ที่แปลว่า "การพัฒนา"

เพื่อความเข้าใจ และการทำงานที่ถูกต้อง

แต่บางทีเขาก็ไม่เรียน หรือ เรียนช้ามาก รอกันจนเมื่อย

และ บางทีเขากลับมองว่าเขาต้อง "สอน" เรา อีกต่างหาก

จึงกลายเป็นการยัดเยียดกันไป ยัดเยียดกันมา แทนที่จะเป็น "การแลกเปลี่ยนเรียนรู้"

ข้อจำกัดตัวนี้มาจากความสัมพันธ์เชิงอำนาจ อย่างน้อยก็อำนาจเงิน การสั่งการ และการอนุมัติ ที่ทำให้การแลกเปลี่ยนเกิดยาก

ตราบใดที่เขายังคิดว่าเขาต้องฟังเพราะอำนาจ การแลกเปลี่ยนไม่เกิดแน่นอน

นี่คือขีดจำกัดของสังคมไทยครับ