แวะมาอีกรอบ...

เห็นด้วยครับ  ส่วนหนึ่งของชีวิตการเป็นนักเรียนก็ล้วนได้รับแบบอย่างที่ดีจากครูที่เรารักและศรัทธา...

ตอนประถม 5 - 6  ผมประทับใจครูคนใหม่ที่มาสอนมาก  ครูเป็นครูผู้หญิง วันแรกท่านร้องเพลง "ที่นี่ไม่มีครู.."   ทำเอาผมนิ่งงันไปพักใหญ่   ครูเล่าให้ฟังว่า  ในเมืองไทยยังมีโรงเรียนที่เดือดร้อนและไม่มีครูกว่านี้อีกมาก   ครูท่านนั้นเป็นชาวจังหวัดน่าน....

จากนั้นมาผมก็รู้ตัวบ้างว่า   แท้จริงนั้น  ผมเดือดร้อนก็จริง  แต่ในโลกนี้  มีคนลำบากมากกว่าผมหลายร้อยพันเท่า   ถ้ามีโอกาสจึงอยากที่จะทำอะไรเพื่อสังคมบ้าง

แต่พอมาเรียนมัธยมในจังหวัด   ด้วยความเป็นเด็กบ้านนอก   จึงไม่มีใครสนใจและดูแลเราอยางที่ควรจะเป็น  ครูบางท่านให้ความสำคัญกับกลุ่มเรียนดีอย่างเห็นได้ชัด  และนั่นคือแรงผลักที่ทำให้ผมรู้สึกอยากทำอะไรเพื่อคนอื่นที่ด้อยโอกาสกว่าตนเอง...

จากนั้นมา ...ผมก็เริ่มมีตัวตนในเชิงคนทำกิจกรรมในโรงเรียนอย่างเงียบ ๆ ....  และมามีตัวตนชัดเจนในมหาวิทยาลัยจนบัดนี้

....