ข้อจำกัด อาจจะแบ่งหยาบๆได้สองเรื่องนะครับ

• หนึ่งคือเรื่องการเข้าถึงเทคโนโลยี

- โกทูโนว รวมทั้งเครือข่ายออนไลน์ต้องพึ่งพิงเทคโนโลยีที่สูงขึ้นๆ ราคาค่างวด รวมถึงค่าใช้จ่ายด้านอุปกรณ์ ค่าอำนวยการกว่าจะเข้าถึงมัน คิดดูดีๆแล้วก็ไม่ได้ถูกลงแต่อย่างใด ถ้าผมไม่ได้เข้ามาใช้โกทูโนวสามเดือน ก็เป็นที่รู้กันได้เลยครับว่าสามเดือนนั้นกระเป๋าแบน

• สอง คือเรื่องความสัมพันธ์ทางสังคม

- โลกออนไลน์ เป็น "ชุมชนเสมือนจริง" ที่มีศักยภาพในการพัฒนาไปเป็นชุมชนจริงๆก็ย่อมได้ แต่ต้องใช้เวลานานเป็นสิบปีนะครับ หากเราเทียบกับชุมชนท้องถิ่นที่ตั้งกันมา บางที่ก็นับร้อยปีที่คนมีความผูกพันกันหลายชั่วอายุคน แน่นอนครับ มันไม่แฟร์ที่เราจะเอาสองสังคมนี่มาเทียบกัน เพราะที่มาที่ไปของการเกิดของชุมชนมันต่างกันมหาศาล ทั้งในแง่เหตุผลและมิติเวลา อย่างไรก็ตาม ผมเห็นความสำคัญของโกทูโนว ในฐานะที่มันเป็นเครือข่ายของชนชั้นกลางที่มีอำนาจทางความรู้ (หากความรู้คืออำนาจ) อันนี้เป็นเรื่องข้อจำกัดทางเวลาในการสร้างความสัมพันธ์ให้มากพอที่จะตั้งเป็น "ชุมชน" เข้มแข็งนะครับ บางคนก็แก้ปัญหาโดยการ หาเวลาไปเจอกันนอกรอบ อันนี้ใครมีเงิน มีเวลาก็ทำได้ แต่ถ้าเป็นสมาชิกส่วนใหญ่ก็คงลำบาก แต่ถ้าทำได้ก็ดีนะครับ

- ผมอยากจะเรียกโกทูโนวว่าเป็น "กลุ่มสุภาพชนออนไลน์" แต่บ่อยครั้ง ที่ความสุภาพก็เอาชนะใจคนไม่ได้ เท่าความดิบๆที่จริงใจ  อันนี้แต่ละคน อาจจะชอบแตกต่างกันออกไป แต่ถ้าจะให้ดี ผมคิดว่า มันต้องมีบรรยากาศของฝูงชนที่หลากหลายด้วยครับ ทั้งนุ่ม ทั้งแข็ง แต่ไม่ถึงต้องรุนแรงกันนะครับ

- ความหลากหลาย ในโกทูโนว น่าจะได้คุยกับ "ตัวจริง เสียงจริง" ของคนหลายระดับ โดยเฉพาะ คนป่วยโรคร้ายแรงต่างๆ , เสียงจากผู้ที่ตกเป็นเหยื่อทางสังคม, คนพิการ , เขาเหล่านี้น่าจะมีโอกาสในการเข้าถึงโกทูโนวไม่น้อยกว่าพวกเรา เพื่อสะท้อนให้เห็นว่าเราเองก็ต้องเรียนรู้อะไรอีกมากมาย

• ทั้งหมดก็เป็นข้อจำกัด ที่สามารถกำจัดได้ อย่างไรก็ตาม อีกด้านของข้อจำกัดก็อาจจะเป็นโอกาสได้เช่นกันครับ